( 326 ) 



ten eenemale mislukt, en ook naar de uitspraak van een 

 bevoegd beoordeelaar *") kan men aan de weinige uilkom- 

 sten, die zij met zoo veel inspanning heeft voortgebragt, 

 niet de minste waarde hechten. 



Na de mislukte zending der Noord-Amerikanen heeft 

 het vraagstuk om de parallaxis der zon te bepalen een ge- 

 heel ander aanzien verkregen dan te voren, nademaal on- 

 derscheidene sterrekundige onderzoekingen van de laatste 

 jaren uitkomsten hebben opgeleverd, die alle schijnen aan 

 te wijzen, dat de overgangen van Venus, door deze of gene 

 onbekende oorzaak, een merkbaar te gering bedrag voor 

 de parallaxis der zon hebben doen vinden, of dat aan onze 

 theorie nog iets ontbreken moet. Met dat bedrag laat 

 zich namelijk de coëfficiënt van de parallactische vereffening 

 der maan niet vereenigen, zoo als die door hansen en 

 airy is afgeleid uit zeer talrijke waarnemingen, t te Dorpat 

 en te Greenwich volbragt. Eene storing in de beweging 

 der aarde, door de maan teweeg gebragt en door lever- 

 kier naauwkeurig bepaald, doet eene andere waarde vin- 

 den voor de parallaxis der zon, indien zij met de naa uw- 

 keurigste bepaling van de massa der maan wordt veree- 

 nigd. De bewegingen van het perihelium der planeet Mars 

 en van den knoop der loopbaan van Venus, zijn blijkens 

 de waarnemingen, kennelijk grooter dan de uitkomsten die 

 leverrier daarvoor heeft gevonden, de massa der aarde 

 aannemende, zoo als die uit de snelheid van vallende lig- 

 chamen aan hare oppervlakte, verbonden met de parallaxis 

 der zon, naar de bepaling van encke, wordt afgeleid. 

 Naar iedere dier uitkomsten zoude de aangcnomene waarde 

 van de parallaxis der zon met een dertigste deel van haar 

 bedrag moeten worden vergroot, en het is uiterst merk- 



*)• De BoogleenUMT C. a. f. peters in de Astronomische Nachrichtcn. 

 Vol. 50. bladz. 15. 



