( 349 ) 



ren, dat mijne bovengemelde einduitkomsten, op twee hon- 

 derdste deelen eener secunde na, zeker zijn. Stelt men nu, 

 dat ik de polaire middellijn der planeet slechts 0",02 te 

 klein en de aequatoriale slechts 0",02 te groot heb gevon- 

 den, dan wordt het vroeger verkregen verschil tot op 0",0220 

 verminderd, hetgeen eene afplatting van T |^ geven zoude, 

 die reeds kleiner is dan men haar, naar de theorie, zoude 

 verwachten. Neemt men de bovengenoemde fouten in een 

 tegenovergestelden zin, zoo wordt de afplatting van Mars 

 9^3, en dus nog twee malen kleiner dan zij door den Heer 

 main gevonden werd. Uit deze beschouwing blijkt het, dat 

 de afplatting der planeet Mars, tenzij die verbazend groot 

 mogt wezen, wegens het gering bedrag van de schijnbare 

 middellijn dier planeet, voor geene juiste bepaling vatbaar 

 is. Ik durf mij ook geene uitspraak omtrent het juist be- 

 drag van die afplatting veroorloven, maar ik vermeen toch 

 te kunnen verklaren, dat de wonderbaarlijke grootte, die 

 haar door den Heer matn, naar aanleiding van zijne jong- 

 ste metingen, wordt toegekend, door mijne metingen niet 

 bevestigd wordt. 



Leiden, 22 December 1862. 



NASCHRIFT. 



Terwijl het voorgaand Verslag zijne uitgave verbeidde, 

 heb ik, bij de voortzetting mijner onderzoekingen omtrent 

 de planeet Mars, eenige niet onbelangrijke uitkomsten ver- 

 kregen, die mij toeschijnen hier nog eene korte voorloopige 

 melding te verdienen. 



In mijne afbeeldingen der planeet Mars heb ik al de 



