( 394 ) 



van elkander verwijderd, ongeveer als in fig. ]. Hoe langer 

 ik tikte, wanneer het ijzervijlsel maar fijn genoeg was, des 

 te verder rukten die lijnen uit elkander, en des te 

 dikker werden zij ook, door de ophooping van het ijzer- 

 vijlsel, tot wel één en twee millim. dik. Hoe ik juist tot die 

 proef gekomen ben, weet ik niet meer; maar al terstond 

 viel het mij in, dat dit verschijnsel eene groote overeen- 

 komst had met het gestratificeerde licht en het was mij als 

 had ik eene afbeelding voor mij van de in lagen ver- 

 deelde pluim. Ik liet toen aan een koperen schijf twee 

 draden solderen als in fig. 2, en legde die draden in de 

 groetjes (onder het papier) en strooide weer ijzervijlsel op 

 het papier. Het vijlsel toonde mij nu boven de draden 

 weder strepen en boven de schijf cirkels, wier middelpunten 

 op de draden nog binnen de soldeerpunten lagen. Kopervijlsel 

 of andere geleidende poeders geven deze lijnen natuurlijk 

 niet. Als de stroom maar sterk genoeg is, kan deze strati- 

 ficatie ook nog veel versterkt worden. Bij dunner draad 

 werden de lagen dunner en fijner, maar veel scherper ge- 

 teekend. Het schijnt alsof, wanneer de draad oneindig dun 

 was en zamenviel met de vlakke van het papier, de stra- 

 tificatie geheel zou verdwijnen. Wanneer men den draad 

 eene bogt geeft en wel onder een scherpen hoek terug 

 leidt, ziet men de rigting der lagen, steeds loodregt op 

 den draad blijvende, mede zich langzaam omwenden, waarbij 

 zij zich fraai en zeer geregeld draaijen. 



3. En nu de toepassing van dit verschijnsel ter verkla- 

 ring van de stratificatie van het licht. Plücker *) heeft 

 eene gelukkige directe toepassing gemaakt van de bekende 

 magnetische krommen op den vorm der lijnen en vlakken, 

 waaronder het verstrooide negatieve licht in eene luchtle- 

 dige buis zich stelt, wanneer die buis gelegd wordt op een 



*} Poogendorff'h Annalen, CIV, p. 622. 



