( 405 ) 



(1, 2, 3), en de afstand xy wordt alsdan als voorwerp ge- 

 meten. Om* dezelfde reden gebruikt men drie lichtpunten, 

 namelijk, de drie reflectie-beelden van drie verwijderde 

 vlammen, wanneer men uit de grootte van het spiegelbeeld 

 den krommingsradius der cornea of van eene andere spie- 

 gelende oppervlakte bepalen wil. 



Kent men nu de grootte van het voorwerp, dat men 

 naar gezegde methode naauwkeurig meten kon, dan zoekt 

 men de grootte van het dioptrisch beeld, daarvan gevormd 

 door de lens, welker brandpuntsafstand men wenscht te 

 bepalen. Daartoe plaatst men deze in den lensdrager / 

 (Pig. 1), brengt die op een' afstand van het voorwerp 

 (het plaatje P), gelijk aan het dubbele van den ongeveer 

 bekenden brandpuntsafstand der lens, en maakt den afstand 

 rl gelijk aan /P. Den ophthalmometer heeft men, na 't 

 voorwerp (de drie kleine openingen) in het midden van 

 "t veld gemeten te hebben, voor goed vast gezet. 



Nu verschuift men het oculair zoodanig, dat men den 

 ring r scherp ziet, en men zal nu tegelijkertijd wel het 

 dioptrisch beeld der drie openingen waarnemen. De as der 

 lens evenwel valt dan alleen, zoo als 't behoort, zamen met 

 die van den ophthalmometer, wanneer het dioptrisch beeld 

 juist in het midden van den ring r valt. Daarvoor heeft 

 men dus te zorgen, en de naauwkeurigheid, waarmede 

 dit geschieden kan, bepaalt juist de deugdelijkheid der 

 hier gevolgde methode. Terwijl men het dioptrisch beeld 

 ziet, merkt men tevens op, of het in grootte overeenkomt 

 met het voorwerp. In dit geval zullen de lichtpunten 

 dezelfde plaats in betrekking tot elkander innemen als 

 waarbij het voorwerp gemeten werd, dat is, 1' zal staan 

 midden tusschen 2 en Ü. Blijkt het, dat het dioptrisch 

 beeld grooter is, dan verwijdert men het plaatje xx' van 

 P; is het daarentegen kleiner, dan nadert men xx' tot P, 

 totdat de stand der beeldjes volkomen dezelfde is als bij 



