( 438 ) 



hangenden geleiders eene constante waarde "*). In de op- 

 pervlakte A, welke met de electriciteitsbron in geleidend 

 verband is ; zal dus de potentiaalfunctie dezelfde waarde 

 hebben als in de bron zelve, waar zij meer gewoonlijk de 

 electrische spanning genoemd wordt Zij hare waarde = a. 

 Daarentegen zal de potentiaalfunctie in de oppervlakte B, 

 die met den grond verbonden is, — zijn. Bij de vorige 

 vergelijking voegen zich dus de twee volgende, waardoor de 

 functie u volkomen bepaald wordt. 



u = a in elk punt van A ) , fi . 



u = in elk punt van B J 



Noemt men verder qcLs de hoeveelheid, dus q de digt- 

 heid der electriciteit in een element ds dier oppervlakten 

 en du de differentiaal der naar het electrolietische vocht 

 gerigte normaal in ds, zoo is f) 



1 du 

 ? = - T- T W 



47T dn 



terwijl de hoeveelheid Q der op elke dier oppervlakten voor- 

 handen electriciteit uitgedrukt wordt door de vergelijking: 



1 r du 



Q " - ~^i én dS < 8 > 



waarin de integratie over de geheele betrekkelijke opper- 

 vlakte uitgestrekt moet worden. 



De vier vergelijkingen, hier uit de gewone theorie der 

 electriciteit afgeleid, komen, wat den vorm aangaat, met 

 de vroeger verkregene overeen. De twee eerste zijn zelfs 



•) Green, § 2. 



t) Dit volgt onmiddellijk uit vcrgel. (4) § 4 bij green, daar in de ge- 

 leiders, wier oppervlakten A en B zijn, — = is. 



