( 440 ) 



nen, langs welke volgens paraday de influentie zich van 

 deeltje tot deeltje voortplant. Deze lijnen zijn aan de ge- 

 wone theorie niet onbekend. Hierboven is reeds opgemerkt, 

 dat de potentiaalfunctie in elke der oppervlakten A en B 

 eene constante waarde heeft. Nu kan men tusschen A en B 

 oneindig vele oppervlakten denken, in welke de potentiaal - 

 functie constant is, en die dus begrepen zijn in de verge- 

 lijking : 



u = Const (9) 



Deze oppervlakten, gewoonlijk evenwigtsoppervlakten ge 

 noemd, bezitten de eigenschap, dat in elk harer punten het 

 differentiaal quotiënt van u, genomen in eene de opper- 

 vlakte rakende rigting, nul is, terwijl het in de normale 

 rigting zijne grootste waarde heeft. Hieruit volgt, dat de 

 electrische kracht in elk punt, dat is, de resultante der 

 krachten door al de aanwezige electriciteit uitgeoefend, op 

 de door het punt gelegde evenwigtsoppervlakte normaal is. 

 De kromme lijnen van faeaday zijn dus niet anders dan 

 de orthogonale trajectoriën der evenwigtsoppervlakten. Wan- 

 neer de isolator als onzijdig beschouwd wordt, hebben die 

 krommen geene physische realiteit; neemt men daarentegen 

 aan, dat hij aan electrische influentie onderworpen is, zoo 

 geven zij de rigting aan, in welke de deeltjes des isolators 

 gepolariseerd worden. Ik behoef naauwlijks bij te voegen, 

 dat dezelfde lijnen ook in de theorie der warmte en des 

 galvanischen strooms voorkomen. Het is langs die lijnen, 

 dat de warmte zich voortplant; bij het galvanismus zijn 

 zij de stroombanen. 



Uit al het aangevoerde schijnt mij overtuigend te blij- 

 ken, dat de belangrijke proeven van gaugain, waardoor de 

 analogie van den galvanischen stroom en van de lading 

 door influentie in een helder licht geplaatst is, geen be- 

 wijsgrond opleveren, waardoor eene keus tusschen de strij- 



