( 174 ) 



gen der nieren (chronische ontsteking, fibreuse degeneratie), 

 Niet zelden vindt men ook kleine witte verkalkte plekken en 

 strepen bij de toppen der pyramiden in schijnbaar overigens 

 normale nieren van oude personen. ï)e gevallen welke ik in 

 den laatsten tijd kon onderzoeken, waren allen van de laatste 

 soort. Slechts éénmaal stond er een chronische ontsteking der 

 nieren, bij een oud man, en waarschijnlijk de anders onver- 

 klaarbare dood, mede in verband. Over die verdere veranderin- 

 gen zal ik thans echter niet, maar alleen over het onderzoek 

 der verkalkte plekken, handelen 



Wanneer men doorsneden van de ergst veranderde plekken 

 bij den top der pyramide onder het mikroskoop brengt, is van 

 de normale nierstructuur bijna niets meer te herkennen. Slechts 

 de openingen van sommige der grootste nierbuisjes zijn dan 

 nog te zien, terwijl het tusschenliggende weefsel een ondoor- 

 schijnende, donkere massa van grootere en kleinere kalkkorrels 

 vormt. Voegt men verdund zwavelzuur bij het praeparaat, dan 

 ontstaat sterke opbruisching, en later vindt men naalden van 

 zwavelzuren kalk in het veld. Het overgebleven weefsel is dan 

 weder half doorschijnend geworden, en vormt een troebele, licht 

 korrelige massa (veranderd bind weefsel) waarin ook nu van de 

 wanden der vroegere nierbuisjes slechts weinig is waar te nemen. 



Aan zulke plekken is van de zitplaats der verkalking en hare 

 wijze van ontstaan weinig te zien. Het geheele nier weefsel is 

 tot ééne verkalkte massa geworden. Slechts blijkt het dat som- 

 mige der grootste, op den top der pyramide uitmondende nier- 

 buisjes open zijn gebleven. Het epithelium is daarin niet meer 

 aanwezig, evenmin als gewoonlijk in normale nieren, wanneer die 

 vele uren na den dood uit het lijk genomen zijn. 



Dit geldt van dwarse doorsneden dicht bij den top der py- 

 ramide, waar vooral de verkalking voorkomt. Maakt men over- 

 langsche doorsneden, in de richting der strepen welke zich naar 

 boven voortzetten, dan is op de ergst aangedane plaatsen het 

 beeld ook dat van geheel door verkalking onkenbaar geworden 

 nierweefsel. Op plaatsen echter, waar tusschen niet verkalkte 

 plekken, slechts enkele kalkstrepen voorkomen, neemt men nu 

 een beeld waar, dat bij den eersten indruk tot de meening moet 

 voeren, dat de nierbuisjes zelve door de kalkmassa zijn gevuld. 



