( 179 ) 



mogen hechten, omdat zij van invloed is op onze voorstelling 

 van den aard en • de ontwikkeling van het ziekteproces in de 

 nieren, en het veelbesproken verband tusschen verkalking der 

 nierpyramiden en het ontstaan van niercysten kan ophelderen. 

 Het is hier de plaats niet om het laatste punt uitvoeriger te 

 'behandelen Ik merk daaromtrent alleen op dat bij mijne op- 

 vatting van het ontstaan der niercysten een interstitiëele nephri- 

 tis der pyramiden voorafgaat, waarmede, zooals overal met chro- 

 nische bindweefselziekten in den hoogen leeftijd, verkalking nu 

 eens wel, dan eens niet, gepaard kan gaan. Neemt men daaren- 

 tegen een verstopping der nierbuisjes door // kalkinfarct" aan, 

 dan zou het geheel onbegrijpelijk zijn dat het laatste bij het 

 niercystoïd nu eens wel, dan eens niet gevonden wordt. Van- 

 daar de weifeling omtrent de pathogenie van het niercystoïd bij 



VIRCHOW, FÖRSTER e. a. 



De aard en de ontwikkeling der verkalking in de nierpyra- 

 miden stelt dit ziekteproces dus op één lijn met de verande- 

 ringen van vele organen in den ouderdom door ziekelijke voe- 

 ding in het interstitiëele bindweefsel, zooals zij bij voorbeeld in 

 de lever tot de zoogenoemde cirrhosis voert. Geheel anders 

 zouden de denkbeelden omtrent de verkalking der nierpyramiden 

 moeten zijn, wanneer men een // infarct" aanneemt. Men kan 

 zich daarbij voorstellen een primaire ziekelijke verandering van 

 het nierepithelium, gelijk zij voorkomen, en waarbij dan (uit 

 de urine of uit het bloed?) kalkafzetting in de epitheliumcel- 

 len volgt. Zulk een verkalking in parenchymcellen komt ech- 

 ter nergens elders voor. Overal gaat verkalking uit van veran- 

 deringen in het bindweefsel. Verder pleit zeer tegen die mee- 

 ning, dat bij de zoo vaak voorkomende ziekelijke veranderingen 

 vau het epithelium der nieren, in de zoogenoemde Brightsche 

 ziekte, die kalkafzetting niet wordt waargenomen. 



Men kan echter ook denken aan een abnormalen chemischen 

 toestand der urine, evenals bij het // piszuur-infarct , ' , waar een 

 overlading der urine met acidum uricum en uraten bestaat. 

 Aan zulk eene afzetting van kalkzouten uit de urine hebben 

 zeker de meeste pathologen gedacht, en het feit, dat in hoogst 

 zeldzame gevallen kalkafzetting in de nierbuisjes, tegelijk met 

 een sediment van kalkzouten in de gedurende het leven ge- 



12» 



