( 2!2 ) 



zonder zich aan de knoopen te storen, van het eene interno- 

 dium in het andere overloopen, waaruit volgt, dat zij de tak- 

 ken niet zelden in lengte evenaren. 



De dikte der Vlierstrepen werd door desmazières op l / 10 '~ 1 /i* 

 millimeter geschat. Deze opgave heeft echter blijkbaar alleen op 

 de dikkere strepen betrekking; want, is het ook al waar, dat 

 men er soms van ! / 8 niillim. in middellijn aantreft, de meeste 

 zijn veel dunner, en de allerjongste zeer zeker niet dikker dan 

 7 40 millim. Strepen van f /« niillim. middellijn hebben in één- 

 of tweejarige takken de overhand. 



De kleur der strepen verschilt ook zeer. Onmiddellijk onder 

 den eindknop eens taks zijn de strepen kleurloos, maar naar 

 gelang men ze verder naar beneden vervolgt, beginnen zij beter 

 zichtbaar te worden, en ziet men ze van zeer licht rozerood in 

 lichtbruin overgaan, en eindelijk eene tint aannemen, die naar 

 het donkerbruin overhelt. Aan oudere gestorven Vliermerg- 

 stangen zijn zij zoo goed als zwart. Ik voeg er echter bij, dat 

 niet alle strepen, die men in de rondte eener Vlierpit ontdekt, 

 op dezelfde hoogte steeds dezelfde kleur hebben, geenszins. Don- 

 kerder en lichter strepen of onderdeden daarvan liggen dikwerf 

 naast elkander, een verschijnsel, dat, evenals het verschil in 

 dikte der strepen van hetzelfde internodium, het best uit een 

 verschil in ouderdom verklaard wordt. 



Vertakt zijn de strepen nooit, zelfs niet op de hoogte der 

 knoopen, en evenmin door dwarsarmpjes met elkander verbonden. 



Het microscopisch onderzoek van eene horizontale doorsnede 

 der Vlier strepen met het weefsel waarin zij gedoken liggen, 

 leert niet alleen, dat zij een normaal bestanddeel uitmaken van 

 het merg en de primaire schors, maar ook dat men er een wand 

 en een inhoud aan onderscheiden kan. Op eene overlangsche 

 doorsnede bemerkt men daarenboven, dat men er den naam van 

 buizen of //vaten" op zoude kunnen toepassen. Wij voegen 

 er echter terstond de opmerking bij, dat die buizen van alle 

 bekende in hooge mate afwijken, en noch onder de lucht-, melk- 

 sap- of zeefvaten, noch ook onder de blaasvormige vaten (vasa 

 utrkuliformia) gebracht kunnen worden, zoodat zij enkel onder 

 de groote rubriek der sapbuizen (Saflschïauche van sachs) eene 

 plaats zouden kunnen vinden. Om allen twijfel omtrent de 



