f 217 ) 



men : die stof hoopt zich voornamelijk aan de liggende of ho- 

 rizontale zijden der cellen op, waarvan het gevolg is, dat de 

 vroeger hoekige celruimte zich weldra afrondt en men op de 

 plaatsen, waar voorheen dnnne tusschenschotten zich vertoon- 

 den, thans zeer dikke proppen waarneemt, die, aan beide uit- 

 einden ingedrukt, eenigszins gelijken op eene in de lengte uit- 

 gerekte biconcave lens. Naarmate echter de ophooping der 

 stof aan de oppervlakte der horizontale wanden veld wint, wor- 

 den deze onduidelijker, en ziet men er ten laatste niets meer van. 



Deze verdwijning der tusschenschotten kan worden toege- 

 schreven of aan eene resorbtie, of daaraan, dat de afgezette stof 

 hetzelfde lichtbrekend vermogen met die wanden gemeen heeft. 

 Tegen de tweede opvatting pleit : dat de inhoud der cellen zeer 

 goed te onderscheiden blijft van de staande wanden, terwijl 

 voor de juistheid der eerste kan worden aangevoerd : dat de 

 in de lengte uit de buizen genomen stof nergens ringvormige 

 of andere insnoeringen vertoont, en, hiermede in overeenstem- 

 ming, aan de binnenzijde der geledigde buizen geen spoor van 

 tusschenschotten of gescheurde vliezen gezien wordt. Ik voor mij 

 houd het te niet gaan der horizontale wanden dan ook voor 

 het waarschijnlijkst. Ik kan er trouwens bijvoegen, dat het 

 niet gelukt, die wanden door eenigerlei reagentia weder zicht- 

 baar te doen worden, en evenmin, door de aanwending van al 

 die middelen, welke tot zwelling der stof aanleiding geven, deze 

 laatste zich van de liggende wanden te doen terugtrekken. 



Het verdwijnen of de resorbtie der tusschenschotten tusschen 

 de boven elkander geplaatste cellen, heeft er mij geen bezwaar 

 in doen zien, de seriën van cellen, waarover deze bijdrage loopt, 

 met den naam van buizen te bestempelen, een naam, die trou- 

 wens ook dan niet te verwerpen ware, als het bleek, dat er 

 geene resorbtie of vervloeiing van tusschenschotten plaats heeft. 

 Tegenwoordig toch ziet men er geen bezwaar in, van buizen 

 of vaten ook in die gevallen te spreken, waar men met geene 

 doorloopende holten, maar met reeksen van boven elkander ge- 

 plaatste cellen te doen heeft, mits die reeksen zich als zelf- 

 tandige vereenigingen van elementen kennen doen, en haar 

 leven van dat der omgevende weefsels afwijkt. 



De cellen , waaruit de Vlierbuizen ontstaan , houden in 



