( 225 ) 



Ten laatste vroeg ik mij zelven af, of de inhoud der buizen 

 niet grootendeels cellulose, in gewijzigden toestand, zou kunnen 

 wezen, en na eene recapitulatie van al het waargenomene. moet 

 ik erkennen, dat deze vooronderstelling mij toeschijnt de waar- 

 heid het meest nabij te komen. 



Yóór die opvatting pleit althans de blauwe kleuring der stof 

 door eene oplossing van chloorzinkiodium, en de volkomene 

 overeenstemming, die er, ten opzichte der al of niet opiosbaar- 

 heid in sterk werkende reagentia, tusschen haar en decuticula 

 aan de eene, en de zoogenaamde vasculose van frémy aan de 

 andere zijde bestaat. Yan beide laatstgenoemde stoffen leest men, 

 dat zij in sterk zwavelzuur en koperoxydammoniak niet, maar 

 wel oplosbaar zijn in? sterke kaliloog, en ditzelfde is op de stof 

 in de Vlierbuizen toepasselijk. Dat laatstgenoemde evenwel noch 

 met de cuticula, noch met de vasculose geïdentificeerd mag 

 worden, is duidelijk, want beiden missen het vermogen om in 

 alcohol, aether, glycerine en azijnzuur te zwellen, en doen zulks 

 ook in water in veel geringere mate, waar bijkomt, dat de cu- 

 ticula onder den invloed van chloorzinkiodium geene blauwe 

 kleur aanneemt. Daar cellulose in den eigenlijken zin oplos- 

 baar is in sterk zwavelzuur, en het van haar evenmin bekend 

 is, dat zij met alcohol, aether, glycerine en azijnzuur zwelt, 

 zoo kan ook aan eene overeenstemming tusschen haar èn de 

 stof der Vlierbuizen niet gedacht worden. 



Geeft men toe, dat mijne onderstelling juist, en dat de quaes- 

 tieuse stof eene soort van cellulose is, met eigenschappen, al- 

 thans voor zoo verre zij op de opzwelbaarheid betrekking heb- 

 ben, nog onbeschreven, dan rijst de vraag, of het wel raad- 

 zaam is, den naam van inhovd, waarmede ik haar gemakshalve 

 tot hiertoe bestempeld heb, te behouden, en of het niet doel- 

 matiger ware, haar als eene binnenste schaal van den wand der 

 beschrevene buizen aan te merken. En nu geloof ik, èn op 

 grond van hetgeen men bij de kieming van vele sporen, o.a. 

 van Spirogyra en vele Bladmossen heeft waargenomen, waar ge- 

 durende dit proces het exosporium volkomen van het endospo- 

 rium afgestroopt wordt ; èn van hetgeen men bij sommige stuif - 

 meelkorrels heeft opgemerkt, wier exine zich van hare intine 

 door sommige reagentia laat afnemen ; eindelijk van eenige waar- 



VERSL. EN MFüED AFD. NATUURK de REEKS. DEEL VI. 15 



