( 282 ) 



teoorsteenregen van FAigle, waarbij tusschen de 2 en -3000 

 steenen over een oppervlakte van omstreeks 3 mijlen lengte en 

 eene mijl breedte op de aarde werden geworpen, en waarbij 

 duizende ooggetuigen de waarheid van het verschijnsel beves- 

 tigden, een einde maken aan allen twijfel over dit gewichtig 

 punt. 



De tijding die daarvan te Parijs ontvangen werd, deed me- 

 nigeen van ongeloof de schouders ophalen, zoodat de Minister 

 van Binnenlandsche Zaken den grooten biot opdroeg om op 

 de plaats zelve een nauwkeurig onderzoek naar de waarheid 

 van het verhaal te doen, hetwelk ongeveer twee maanden na 

 den steenregen plaats vond en negen dagen duurde. 



Het rapport, hetwelk biot van zijn onderzoek uitbracht en 

 hetwelk 42 bladzijden 4<> beslaat in de Mémoires de la Classe 

 des Sciences mathématiques et pkysiques de VInstitut National 

 de France, T. VIII, pag. 224 e. v., 1806, is wegens de groote 

 zorg om de waargenomen feiten tot volkomen zekerheid te bren- 

 gen, alleropmerkingswaardig. 



De Verschijnselen waarmede deze meteoorsteenregen vergezeld 

 ging, zijn de gewoonlijk bij dit natuurverschijnsel waargenomene. 

 Op aanzienlijken afstand van de plaats waar de steen geval- 

 len is, bijv. Verneuil, Caen enz., is een sterk lichtgevende vuur- 

 kogel waargenomen; op de plaats zelve echter bemerkte men 

 alleen een klein donker wolkje, hetwelk zich weinig verplaatste, 

 en waaruit zware slagen, die tot 30 mijlen in de rondte ge- 

 hoord werden, losbarstten ; daarbij een geluid hetwelk vergeleken 

 werd met brand in den schoorsteen, en ook door hen, in wier 

 nabijheid steenen vielen, een gefluit als van een kogel, die door 

 de lucht vliegt. De zwaarste steenen, waaronder een van 8.5 

 kilo's, werden op de uiterste zuidoostelijke grens van het ellip- 

 tisch vlak, hetwelk van het zuid-oosten naar het noord- westen 

 gericht was, met eene declinatie van ongeveer 22°, gevonden ; 

 de kleinere, waaronder van 7 a 8 grammen, op het andere 

 einde van het vlak, en daartusschen die van middelbare grootte. 



De ooggetuigen verklaren allen dat zij zwavellucht hebben 

 waargenomen, en dat de steenen zelve dien reuk zoo zeer ver- 

 spreidden, dat men gedwongen was ze uit de woonvertrekken, 

 waarin men ze gebracht had, te verwijderen. Biot zegt zelfs 



