( 283 ) 



dat hij bij het breken van een steen sterke zwavellucht waar- 

 nam ; daarenboven verklaren meerderen, dat de steenen kort 

 na hun val gloeiend heet waren en dat zij in den eersten tijd 

 zeer gemakkelijk konden worden gebroken, terwijl zij eerst later 

 de groote hardheid hebben verkregen, die zij thans bezitten. 

 Biot deelt op pag. 265 de analyse mede, die de burger The- 

 nard van eenige dezer steenen voor hem heeft gedaan, zonder 

 op te geven de methode van analyse: 



Kiezelzuur ... ... 46 



IJzeroxyd 45 



Magnesia 10 



Nikkel 2 



Zwavel ongeveer 5 



108. 



De 8 pCt. die te veel gevonden zijn, zijn toe te schrijven 

 aan de bij de bewerking door het metaal opgenomen znnrstof; 

 biot zegt dat de door thenard gevonden uitkomsten overeen- 

 komen met die, welke vauquelin gevonden had bij de analyse 

 van een reeds vroeger aan fourcroy uit FAigle gezonden steen ; 

 de beschrijving dier analyse door vauquelin en fourcroy. ge- 

 daan, vindt men in de Annales du Museum National aVRhtotre 

 Naturelle, Tom. UT, Paris 1804, pag. 106; ik deel haar hier 

 in hoofdzaak mede, zoowel als bewijs van de weinige waarde, 

 die daaraan mag gehecht worden, als ook van de hoogte waarop 

 toenmaals de analytische scheikunde stond : de tot poeder gebrachte 

 steen werd tweemalen met verdund zoutzuur uitgetrokken, waarbij 

 een gas ontwikkeld werd, dat naar zwavelwaterstofgas riekte, 

 doch niet geheel daaruit bestond. Het onopgelost teruggeble- 

 vene, meer dan de helft van het gebruikte, was kleurloos, en 

 volgens de onderzoekers zuiver kiezelzuur (op het daarin voor- 

 komend silikaat is niet gelet;. Uit de zoutzure oplossing werd 

 (zonder voorafgaanda oxydatiej door ammonia het ijzeroxyd ge- 

 praecipiteerd bij verwarming; men vond ongeveer 36 pCt. van 

 dit metaal (faiblement oxidé). Uit de ammoniakale vloeistof 

 werd door eene potassa oplossing de magnesia neergeslagen, die 

 een weinig nikkel ingesloten hield, terwijl door zwavelwaterstof- 



