( 137 ) 



De stamper heeft bij de dubbele bloemen doorgaans 4 vrucht- 

 bladen, die een vierlobbigen stempel en een vierhokkig vrucht- 

 beginsel veroorzaken (PI. TI, tig. 3 — 5). Eene enkele maal was 

 het vruchtbeginsel bij eene dubbele bloem slechts tweehokkig en 

 de stempel tweelobbig, dus met abortus van het andere twee- 

 tal. Een andermaal waren wel vier vruchtbladen aanwezig, 

 maar twee daarvan tot één samengesmolten, zoodat zij te zamen 

 slechts ééne holte met ééne placenta vormden. De samenge- 

 steldheid bleek uit de dubbele nerf en de meerdere breedte. 

 Hier was dus aan de in de peripherie der vrucht vergroeide 

 randen het placentair gedeelte geaborteerd, terwijl de andere ran- 

 den, die elkander in de as ontmoetten, eene placenta hadden 

 voortgebracht, gelijk anders de met elkander vereenigde randen 

 van hetzelfde vruchtblad. Zeer merkwaardig was eindelijk een 

 derde exceptionneel geval (PI. II, fig.6 — 13): Daar was de stempel 

 drielobbig, en in overeenstemming daarmede de buitenzijde van 

 het ovarium slechts met drie groeven of naden geteekend. Een 

 der afdeelingen was grooter dan de beide andere, maar had een 

 duidelijke middelnerf (PI. I, fig. 6, 7 , 9). Er waren dus drie 

 carpellaire bladen zichtbaar. Bij voorzichtig losmaken der hokjes 

 langs de naden bleek echter, dat het vierde vruchtblad wel 

 aanwezig was, maar, uit den kring der overige naar binnen 

 verdrongen, op zich zelf was blijven staan, en opgesloten was 

 binnen het hokje, dat door 't breedste der drie peripherische 

 vruchtbladen gevormd werd. Waarschijnlijk had dit ingesloten 

 vruchtblad zelf de uitzetting van het buitenste tot die grootere 

 breedte veroorzaakt; tevens vertoonde dit laatste eene kleine 

 gaping aan de axillaire sutuur, waaruit de top van het stijlge- 

 deelte van den vreemden gast te voorschijn kwam (fig. 8). Het 

 verdere stijlgedeelte van dezen laatste lag (fig. 13,6) als een draad- 

 vormig, in allerlei bochten gekronkeld ligchaam, binnen het hokje 

 opgesloten, terwijl het onderste, ovariaal gedeelte zich binnen de 

 enge ruimte minder dan gewoonlijk in de breedte had ontwik- 

 keld ; zijne geheele oppervlakte was tot de placenta met eitjes 

 gereduceerd (fig. 196) en deze naar de peripherie gericht. Van 

 het buitenste, overigens zoo sterk uitgezette vruchtblad, was daar- 

 entegen de placenta (fig. 13a) zeer klein gebleven (zie verder 

 de verklaring der figuren G — 13). Tn verband met de be- 



