( "42 ) 



mig aanhangsel aan den top [a, b, c, d) ; twee waren gesloten bij 

 wijze van vruchtbladen («, b). doch droegen, even als ook de andere, 

 geen placenta. Deze deelen leveren dus een tnsschenvorm tus- 

 schen kelk- en vruchtbladen. Daarbinnen bevonden zich 7 

 bloembladen (fig. 4 — 8), alleen aan den voet, twee tot op J 

 hunner hoogte met elkander vergroeid. Aan den voet der bloem- 

 bladen vastgehecht, noch geheel opposiet, noch ook zuiver af- 

 wisselend geplaatst, 4 meeldraden, een met twee antberenhok- 

 jes (fig. 6,«), een dito, doch waarvan het connectief tot een 

 bloembladachtig kapje was uitgegroeid (fig. 7,«), een met een 

 dergelijk kapje en 4 antherenhokjes (fig. Sa) ; eindelijk een met 

 breed connectief en aan weerszijden daarvan een hokje, van bo- 

 ven gesloten en met pollen gevuld, maar tegelijk lager, aan de 

 opengeslagen randen, eitjes dragende (fig. 9a, 9*6. a). Iets meer 

 naar binnen stond een dergelijke overgangsvorm tusschen car- 

 pella en stamina, een meeldraad namelijk met twee gewone 

 antherenhokjes, doch ter halver hoogte van het filament aan de 

 binnenzijde gespleten en aldaar aan de randen met eenige ovula 

 voorzien (fig. 11, ó, a). Hierop volgde een kring van samen- 

 hangende organen (fig. 10); bestaande uit een meeldraad met 

 ovula aan het filament als boven (fig. 14, b,a) t 4 opene ca- 

 pillaire bladen, van boven met een stijlvormig verlengsel, aan 

 den rand met ovula bezet (fig. 10 — 18), een van hen meer on- 

 regelmatig van vorm. Hierbinnen eindelijk weer zeven * carpel- 

 laire bladen, waarvan één bloembladvormig (fig. 19, 20). Ten 

 slotte kwam, na verwijdering van deze deelen, eene knop te 

 voorschijn, waarvan de buitenste deelen op zeven kelkbladen 

 geleken (fig. 21). De daar nog binnen gelegen organen (fig. 22) 

 waren te weinig ontwikkeld om hunnen aard te kunnen on- 

 derscheiden. 



2. MaUhiola incana R. Br. PI. 111. A. 



Dat de onvolkomen bloemknoppen, bij prolificatie gevormd, 

 instructief kunnen zijn voor de metamorphosenleer der bloein- 

 deelen, leerde ook eene prolificatie van Matthiola incana., ten 

 vorige jare in den Leidschen hortus waargenomen. Bij de 

 bloemen dezer plant waren de stampers gedeeltelijk of geheel 



