( 209 ) 



voor de ontleding van silikaten door chloorcalcium is aangege- 

 ven. Om te kunnen zien welke veranderingen gedurende de 

 gloeiing de diamant ondergaat, wordt het schuins liggend 

 kroesje gesloten met eene dunne micaplaat, waarin eene opening 

 is geboord, waardoor een zeer dun platinum buisje gestoken 

 wordt; deze platinum buis wordt ingesmolten in eene glazen 

 buis, welke in verbinding wordt gebracht met een waterstof- 

 toestel, zoodanig dat de waterstof eerst door zwavelzuur en 

 chloorcalcium wordt gedroogd. De verhitting van den diamant 

 geschiedt dus in een atmospheer van drooge waterstof. De 

 kroes wordt verhit door eene met lucht aangeblazen gasvlam 

 tot eene helder witte gloeihitte. 



Bij deze proeven is het mij gebleken dat, niettegenstaande 

 de diamant gedurende 15 minuten bij eene temperatuur wordt 

 gehouden waarbij hij onzichtbaar wordt (d. w. z. waarbij geen 

 afscheiding tusschen het wit gloeiend platinum en den wit gloeien- 

 den diamant te bespeuren is, na bekoeling de diamant niet alleen 

 niets in gewicht verloren heeft, maar ook dat de glans van zijne 

 oppervlakte en zijne doorzichtigheid volkomen dezelfde zijn ge- 

 bleven. Deze proef herhaalde malen genomen op kleurlooze of 

 lichtgeel gekleurde diamanten bewees telkens dat de diamant, 

 in eene atmospheer die niet scheikundig op hem kan inwerken, 

 gedurende een geruimen tijd aan eene witte gloeihitte kan 

 worden blootgesteld zonder eenige verandering te ondergaan. 

 Bij een prachtig geslepen grooten diamant van 6 a 7 karaat 

 was na deze proef de glans zelfs aanzienlijk toegenomen. Het 

 mat worden in de proef van schrot ter is, naar mijn oordeel, 

 een bewijs dat, niettegenstaande de genomen voorzorgen, zuur- 

 stof uit de dampkringslucht met den diamant in aanraking is 

 gekomen, of wel dat bij die groote hitte de diamant reducerend 

 heeft ingewerkt op de magnesia en dus door zuurstof uit de 

 magnesia is verbrand geworden. 



Ik heb dezelfde proef herhaald met een diamant die op het 

 oog vuil groen was, doch waarvan onder de loep bleek, dat 

 niet de geheele massa die kleur bezat, maar dat het eenige 

 bepaalde punten in de massa waren, die als kleine wolkjes die 

 groene kleur vertoonden. Na de verhitting tot de witte gloei- 

 hitte in waterstof was de glans der oppervlakte dezelfde ge- 



