( 216 ) 



Anders verhoudt zich de diamant, wanneer hij bij de witte 

 gloeihitte in eene atmospheer van droog koolzuurgas gedurende 

 geruimen tijd gehouden wordt; een ruwe diamant wegende 

 0.1515, werd gedurende 10 min. in de met mica gesloten 

 kroes aan de witte gloeihitte blootgesteld, terwijl geruimen tijd 

 te voren en gedurende het gloeien door de platinumbuis droog 

 koolzuurgas werd gevoerd; na de bekoeling was de diamant 

 van buiten dof geworden en had 0.0015 aan gewicht verloren ; 

 de proef werd herhaald met een geslepen brillant die 0,6095 

 woog; na de proef was de diamant geheel van buiten mat 

 geworden, met uitzondering van een paar facetten die glanzend 

 doch eenigszins met iriseerende kleuren bedekt waren ; het wa- 

 ren die facetten waarop de koudere koolzuurstroom eene relative 

 verkoeling had voortgebracht ; de diamant had ongeveer 2 mgr. 

 aan gewicht verloren. Uit deze proef blijkt, dat bij de witte 

 gloeihitte de diamant in staat is, doch hoogst langzaam, om 

 koolzuur te ontleden en zich met zijne zuurstof te verbinden. 

 Jacquelain*) had, ofschoon op eene wijze die zeer veel twijfel 

 overliet, deze ontleding reeds aangetoond; in eene met kool- 

 zuur gevulde klok met twee openingen, werd door de eene de 

 diamant op een pijpesteel ingebracht, terwijl door de tweede 

 opening de buis gestoken werd waaruit de knalgasvlam brandde ; 

 hierbij verbrandde de diamant zeer spoedig, doch vooral door 

 de zuurstof van het knalgas; bij deze proef werd hoegenaamd 

 geen zwart worden van den diamant waargenomen. 



Ik hoop later de inwerking van andere gassen op den dia- 

 mant bij de witte gloeihitte te onderzoeken. 



*) Ann. de Chimie et de Physique, Serie III. B. XX. pag. 468. 



