OVER DE 



THEORIE DER RESONATOREN. 



DOOK 



C. H. C. GRINWIS. 



De geluidsbeweging in holle lichamen, wier afmetingen klein 

 zijn ten opzichte der golflengte, werd in 1859 onderzocht door 

 helmholtz in zijne verhandeling Theorie der Luftschwingungen 

 in Röhren mit off enen Enden *). Hij ging van de algemeene 

 bewegingsvergelijkingen voor het geluid in de lucht uit en be- 

 handelde zulke lichamen, waarvan de grootte der opening klein 

 is ten opzichte van de oppervlakte der holte. De toonshoogte 

 die hij voor die lichamen vond, stemt vrij goed overeen met 

 de resultaten, die sondhauss en wertheim proefondervindelijk 

 verkregen. 



Op het einde van 1870 verscheen eene verhandeling van 

 strutt te Cambridge, On the theory of Resonance f). Dit on- 

 derzoek, dat bijna uitsluitend over resonatoren handelt, is van 

 geheel anderen aard als de zuiver theoretische arbeid van helm- 

 holtz. Het hoofddoel van strutt is den invloed der verschillende 

 openings vormen op de toonshoogte na te gaan, om daarna zijne 

 theoretische uitkomsten met de ervaring, dat is met den toon 

 dien hij door aanblazen verkreeg, te vergelijken. 



Vooraf geeft hij zeer kortelij k (op twee bladzijden zijner 

 verhandeling) eene eigenaardige methode aan ter bepaling der 

 toonshoogte in het algemeen, welke voor een bijzonder geval 



*) Borchabdt, Journal, Bd. 57, S. 1—72. 



f) Philos, Transact, of the R. S. of London 1871. Vol 161. Pag. 77—118. 



