( 301 ) 



de volgende voorstelling. Ieder deeltje der bron zendt naar 

 alle rigtingen zijne vooitgeleide trillingen in den aether uit, 

 die door de omgevende in staande trilling verkeerende aether- 

 deeltjes der bron, naar het beginsel der superpositie van klein- 

 ste bewegingen, ongedeerd tot aan de grensvlakken worden 

 voortgeleid om daar met onveranderde periode in den vrijen 

 aether over te gaan ; de gelijkvormigheid en evenwijdigheid der 

 banen van alle primair trillende deeltjes is van geene geringe 

 beteekenis om ons met die superpositie genoegen te laten 

 nemen; alleen het phase-verschil en mogelijk ook het verschil 

 in amplitudo tusschen de staande en gesuperponeerde voortge- 

 leide trilling wordt grooter naarmate het beschouwde deeltje 

 digter aan de grensvlakken ligt. 



Is nu de lichtgevende of primair trillende massa in bewe- 

 ging, dan zal, bij den grooten voorraad van deeltjes waaruit 

 zij bestaat, de plaats van ieder voortbewogen deeltje terstond 

 door een ander worden ingenomen, dat volkomen de rol van 

 centrum van uitgang van het vertrokken deeltje overneemt; 

 alleen de amplitudo van trilling zal in de bron van deeltje tot 

 deeltje langzaam veranderen en dus ook in de voortgeleide vi- 

 bratie aan kleine verandering onderhevig zijn. 



Juist bij de knoopen-lijnen of vlakken, zoo die al bestaan, 

 zoude eene verspringing in de phase van een halven omtrek 

 plaats hebben; hierdoor zoude dan één enkele voortgeleide 

 trilling onmogelijk worden; maar op en nabij die lijnen of 

 vlakken is de amplitudo der trilling toch juist gelijk aan nul 

 en daarom behoeven wij hierop ook nu niet te letten. Moge- 

 lijk hebben wij echter door zulke knoopen telkens na duizen- 

 den van trillingen, die langzaam in intensiteit opkomen en 

 dan weer wegsmelten eene omzetting in phase van een halven 

 omtrek in den lichtstraal te verwachten. 



De in den aether voortgeleide differentiaal- impulsies vinden 

 dus, niettegenstaande de beweging der bron, in het eigen punt 

 waarvan zij uitgingen, bij mij steeds den vereischten steun tot 

 integrale voortieiding. Wat maakt het uit, dat het deeltje der 

 bron, dat dien steun geeft, van oogenblik tot oogenblik ver- 

 andert, zoo lang daarvan op het vereischte oogenblik maar de 

 vereischte volgende phase of impulsie uitgaat-^ Wij zijn er im- 



