( 344 ) 



den grond kan worden toegeschreven. Die opslurping zal na- 

 tuurlijk grooter zijn, naarmate de aan waterlast voorafgaande 

 droogte langer heeft geduurd en sterker is geweest, maar zij 

 kan toch niet de verdwijning van zulke kolossale watermassa's 

 verklaren in polderlanden die betrekkelijk weinig boven water 

 gelegen zijn. Tn hoogere bovenlanden daarentegen is dat. aan- 

 vankelijk verdwijnen van den meesten gevallen regen een zeer 

 bekend feit, waarvan ik slechts eeu paar voorbeelden uit waar- 

 nemingen in Overijssel wil aanhalen. 



Bij den hoogst bekenden stand op de Overijsselschen Vecht, 

 die alleen een gevolg is van langen en aanhoudenden regenval, is de 

 afvoer aan de grenzen zeer nabij 40 M 3 per secunde, 2400 per 

 minuut, 3,456,000 M 3 . per etmaal van een hoog gelegen stroom- 

 gebied van 194,000 hectaren, gevende dus per etmaal van 

 iedere hectare slechts 18 M 3 of eene waterschijf van 1,3 mm., 

 terwijl het dan klaarblijkelijk veel meer moet geregend hebben. 

 Dit waterbezwaar vertegenwoordigt dan slechts 12,5 M 3 per 

 minuut van 1000 hectaren, dus betrekkelijk zeer weinig in 

 vergelijking met polderlanden. 



Van andere rivieren is de verhouding tusschen de massa af- 

 gevoerd water en de gevallen massa regen min verdamping zeer 

 uiteenloopend Ik stel mij voor nader hierop terug te komen. 



Het is vooral de gesteldheid van den ondergrond, die deze 

 verschillen moet verklaren, en waarin de betrekkelijk groote 

 rijkdom aan water van sommige rivieren, de betrekkelijke armte 

 van andere, eene zijner hoofdverklaringen vindt. Deze, met den 

 aard der bebouwing en met de helling van het terrein, vor- 

 men de drie hoofdelementen van waterafvoer in bovenlanden, en 

 later hoop ik ook op die quaestie van de ontwonding en hel- 

 ling terug te komen. 



Rotterdam, 28 M^i 1873. 



