( 352 ) 



Het komt mij voor dat de beslissing omtrent constante of 

 variëerende valentie niet in abstracto kan geschieden; dat men 

 bii de discussie over deze vraag steeds te veel het oog geves- 

 tigd houdt op dat ééne atoom, welks verbindingswaarde men 

 wenscht vast te stellen, en stilzwijgend aanneemt dat zijne va- 

 lentie onafhankelijk zou zijn van den aard der atomen waar- 

 mede, van de omstandigheden onder welke het in verbinding 

 treedt of reeds verbonden is. 



Daarom wensch ik de opmerkzaamheid op eenige punten te 

 vestigen, die, naar ik meen, bij het onderzoek der valentie bt 

 geheel uit het oog verloren, bf althans niet genoegzaam in re- 

 kening gebracht worden. 



In de eerste plaats is het de aard der atomen, die met een 

 bepaald atoom in verbinding zijn of gaan treden, waarop ik 

 doel. Eeeds in 1865, bij gelegenheid dat ik opmerkzaam 

 maakte op de toenmaals heerschende verwarring tusschen af- 

 finiteit en atomiciteit (valentie), heb ik met korte woorden er 

 op gewezen dat hetzelfde atoom twee verschillende valenties 

 kan bezitten, naarmate het met verschillende elementair-atomen 

 te zamen treedt. 



Wel is waar neemt, zooals de lang bekende wet der veel- 

 voudige verhoudingen het uitspreekt, eenzelfde element verschil- 

 lende hoeveelheden van een en hetzelfde andere element op, en 

 dit pleit dus reeds voor de veranderlijke valentie, maar wij 

 vinden vooral een verschil in de verbindingswaarde, wanneer 

 wij nagaan welk het maximum is dat van verschillende radi- 

 calen wordt opgenomen. De volgende voorbeelden kunnen dit 

 ophelderen. 



Een 

 atoom. 



met met 



met 



met 



Au 



I 1 



(OH), 







N 



H, 

 Cl. 



O(OH) 



i 



H 4 C1 



(OH), 



0(OH) 8 





1 



