ƒ 



( 68 ) 



2 dx 



l(l—p^Sm 4 2 x)^^Sin. 2 x + (l-^p 2 f^Cos. 2 x]lh 2 



£26+1 



TT 7T 



1 r [ï dx [2 dx -■ 



(1 _ p ^-u (1 ._ p2) .[j __ (1 _ p .,j _] 



f2 Cos. 2 xdx 



= {i-? 1 ) 4 -'2(i-P').j -^p, 



o 



7T 



/ 2 [(l.-p 2 ASm. 2 ^)^m.2^ -4a.+(l_p2)(7 05 .2ö-4^]^: 



ar] 



Sin. 2 x.Cos. 2 xdx 



2 



A 2 ^ 1 



7T 



r fc Cos. 26 - 1 a? dx h CosP x dx* 



o 



fïSm. 2 x. 



= (i-/>W-p 2 ).J 



o o 



?. Cos. 2b - 1 x dx 



A 2 *»-H 

 o 



(as) 



Deze vier herleidings-formulen, en zoo vele andere, als 

 daaruit nog zouden kunnen afgeleid worden, hebben allen 

 een groot gebrek. In het eerste lid toch komen tusschen 

 de haakjes twee termen voor; en wanneer men, de haakjes 

 weglatende, twee integralen daarvoor in de plaats schrijft, 

 zoo verkrijgt de eerste eene zekere magt van A als factor 

 in den teller, de tweede daarentegen eene andere magt van 

 A tot noemer. Beide magten hangen van b af, en wel zoo- 

 danig, dat zij, bij het grooter nemen van 6, beide klim- 

 men; zoodat de twee integralen hoe langer hoe meer zich 

 van elkander verwijderen, wanneer men uitsluitend op die 

 magten van A let. Hoezeer nu wel, bij de achtervolgende 

 onderstelling b = 0, = 1, = £, enz., de enkele integralen 



