( 169 ) 



ontstaan nu de zaadgangen, die uitkomen in het vacuolen- 

 stelsel (g) (eenigzins vergelijkbaar met het rete halleri 

 in de testis van den mensch), bestaande uit een tal van 

 fijne anastomoserende buisjes, die tusschen spierrok en slijm- 

 vlies van den canalis communis naar boven en achteren 

 verloopen en ten slotte overgaan in den ductus ejaculato- 

 rius (h). Dit vacuolenstelsel vormt dus eene soort van on- 

 regelmatigen gordel om den canalis communis, naar vo- 

 ren begrensd door de testis, naar achteren door den ovi- 

 ductus. 



Met betrekking tot den ductus ejaculatorius (/*), die 

 aan de bovenvlakte van den oviductus verloopt, dient nog 

 te worden opgemerkt, dat hij zeer kort en naauw is en 

 voorzien van zulke teedere wanden, dat hij slechts met 

 eene loupe is waar te nemen. Hij heeft de gedaante van 

 een kegel, waarvan de basis naar voren ziet en de open 

 top in het kanaal der urethra, gewoonlijk ter hoogte van 

 den bodem der kloak, aan de basis van de papilla ure- 

 thralis (b) uitmondt. 



Alle holten van den beschreven apparatus spermaticus 

 bevatten met het naderen van den rijdtijd en gedurende 

 die periode zelve, de kenschetsende elementen van het 

 zaad, namelijk de spermatozoïden, die, zoo als zich liet 

 vermoeden, veel overeenkomst hebben met die van den 

 baars, terwijl de eijeren bij onderzoek overeen bleken te 

 komen met die van andere acanthopterygii. 



Dufossé heeft zich bij zijne nasporingen niet bepaald 

 tot het anatomische feit, dat er werkelijk twee ongelijk- 

 soortige organen in hetzelfde individu voorkomen, hij heeft 

 ook onmiddellijk de zelf bevruchting der Serrani waarge- 

 nomen. Hij plaatste de bedoelde visschen namelijk in een 

 groot aquarium, dat met versch zeewater gevuld was en 

 waarvan de bodem ingenomen werd door verschen fucus 

 en onder begunstiging der fortuin en zonder zelf door den 



