( 185 ) 



Men ziet uit deze getallen, dat het verschil in afmetin- 

 gen van de voornaamste organen der Javaansche (gedroogde) 

 exemplaren, zoo als die door den Heer miqtjel, en van het 

 levend exemplaar, zoo als het door mij werd waargenomen, 

 al zeer gering is; eene bijzonderheid, waaruit schijnt te 

 blijken, dat wij beiden volwassen exemplaren onderzochten. 

 Onze bladen waren een paar palm langer, zonder twijfel 

 omdat zij tot de allerbuitenste der spiraal behoorden ; voor 

 de gemiddelde breedte dier organen vonden wij echter beiden 

 hetzelfde getal. Het verschil in lengte der bloemstelen 

 kan daaruit verklaard worden, dat de eene steel iets die- 

 per werd uitgesneden dan de andere. Dat de gedroogde 

 bloemsteel minder dik was dan de versche, kan ons, met 

 het oog op de vleezigheid van dat orgaan, niet verwon- 

 deren. 



Zoo als ik reeds vroeger mededeelde, deed ik de bloem- 

 kolf afsnijden terwijl zij nog volkomen groen was, d. i. 

 dus voordat zij haar vollen wasdom bereikt had. Met 

 het oog hierop, kan het ons niet bevreemden, dat hare 

 grootste middellijn niet meer dan 6 centim. bedroeg. Het 

 is meer dan waarschijnlijk, dat zij, bijaldien hare ontwik- 

 keling niet gestoord ware geworden, tot denzelfden omvang 

 als de rijpe Javaansche exemplaren ware uitgedijd. 



Evenmin als er, afgaande op de zeer oppervlakkige gege- 

 vens van hasskarl (Regensb. Flora, 1842. Beibl.il. 14; 

 Catal. Horti Dogor. p. 61), aanleiding kan bestaan om B. 

 spurius tot een nieuw geslacht — Marqa<irtia — te ver- 

 heffen, evenmin kan er sprake van wezen om de genoemde 

 soort te rangschikken onder de geslachten Door t da of 

 Rykia, nog niet lang geleden door de vriese opgesteld 

 ( Verslagen en Mededeelingen der Kon. Akad. v. Wetensch., 

 1354; Tuinbouw-Flora, I. p. 161). Doornia toch heeft 

 zamengestelde (vertakte) vrouwelijke bloemkolven, terwijl 

 bij F. spurius altijd eene onvertakte kolf aan den top van 



