( 207 ) 



dieren, die aan soortgelijke afwijking van den gewonen 

 toestand leden, óf niets van hun staat vindt opgegeven, óf 

 het vermoeden wordt uitgesproken, dat zij den hongersdood 

 zouden gestorven zijn. De gelegenheid, om den verschen kop 

 af te beelden en om een volledig ontleedkundig onderzoek 

 des diers te bewerkstelligen, is in der tijd geheel en al 

 verwaarloosd. 



Fig. 1 stelt het voorwerp voor, zoo als het thans is. 

 Een gedeelte van den schedel, misschien door het schot 

 verbrijzeld, ontbreekt. Het gebeente mist den gewonen glans 

 en is eenigzins poreus. De benedenkaak is in den toestand 

 van rust voorgesteld; de geledingshoofdjes zijn juist in de 

 geledingsvlakten van de slaapbeenderen geplaatst. De ge- 

 wone naden, voor zoover zij aanwezig zijn, zijn normaal. 

 De goed ontwikkelde kiezen leveren niets merkwaardigs op. 



De voorste of groote snijtanden van de bovenkaak trek- 

 ken terstond de aandacht door hunne lengte en kromming. 

 Hunne voorvlakte is gegroefd, als in normalen staat, hunne 

 breedte is de gewone. Zie fig. 2. Langs de bogt van deze 

 vlakte gemeten is de lengte 34 mm. Het glazuur is gaaf, 

 behalve op eene plek van den regter tand, nabij den kop, 

 (Fig. 2 c, bij het sterretje.) De achtervlakte is eenigzins 

 hol. De top is niet, als gewoonlijk, beitelvormig, maar 

 bijna regt af en dan naar het voorvlak toe eenigzins af- 

 gesleten. 



De tanden van de benedenkaak, van voren gezien, zijn, 

 op gewone wijs, door een driekantige beenpunt gescheiden 

 en convergeren (fig. 2 g). Rekent men bij dit converge- 

 rend gedeelte van eiken tand nog 5 ïn.m., dan heeft men 

 ongeveer de gewone lengte, waar de tanden van een 1 haas 

 tegen elkander plegen aan te liggen. Het is te dezer plaatse, 

 dat de tanden van ons voorwerp beginnen te divergeren, 

 zich achterwaarts en bovenwaarts krommen, terwijl de top- 

 pen zich wat buitenwaarts rigten. Zie fig. 2 tt'. 



