( 209 ) 



op bijzondere wijze sluit. Deze goot is echter niet alleen 

 ontstaan ten koste van de binnenvlakte, maar tevens van 

 het achtervlak. Fig. 4 heldert dit op ; u is de opening van 

 het kiemhol, ƒ de plaats, waar de tand buiten de kas 

 komt, van h tot i strekt zich de goot uit, en men ziet, dat 

 bij k de gewone sleuf, die het achtervlak steeds in tweeën 

 scheidt, ophoudt, zoodat boven dit punt alléén de buiten- 

 vlakte continueert en zich verliest in den gladden, afgeronden 

 top z. De goot is geelachtig en heeft een rimpeligen wand, 

 als gevolg van den invloed van eene opvolgende inwerking. 

 Ook aan de buitenvlakte heeft het bovenste gedeelte, on- 

 geveer ter lengte van het gootje, glazuur verloren door eene 

 of andere schuring. Het binnenvlak is daar evenmin volledig. 



De linker onderste snij tand is tot 40 m.m. uitgegroeid 

 en schuilt weinig minder diep, dan de regter, in zijn kas. 

 Voor vlak te en top zijn normaal. De gewone sleuf aan den 

 achterkant is, ter zelfde lengte als bij den regtertand, aanwezig, 

 doch verder is de geheele achtervlakte en een gedeelte van 

 het buitenvlak regelmatig afgesleten en glad. Het gootje, 

 fig. 5 kz, is ondiep en geheel gevormd in de binnen- 

 vlakte, loopende bijna tot aan den top *). 



Aanvankelijk zijn beide tanden gescheiden, doch weldra 

 raken zij elkaar, fig. 6 bij a ; daar begint de rand der 

 voorvlakte van den regter tand onder den linker heen te 

 vallen, zoodat de kant van laatstgenoemden in het gootje 

 (fig. 4 hi) van den eerstgenoemden ligt. Beschouwt men 

 de tanden aan den achterkant, fig. 7, dan valt in het oog, 

 dat beide een vrij normalen vorm behouden, totdat zij 

 elkaar raken. Ik zeg //vrij normalen," want men kan het 

 eene kleine afwijking noemen, dat de achtervlakte, ter weer- 

 zijde van de sleuf, ronder dan gewoonlijk is : d. i. dat de 

 alveolaire toestand van den omtrek is bewaard gebleven, die 



*) Fig. 4 en 5 zijn, duidelijkheidshalve, een weinig vergroot. 



