( 211 ) 



zou zijn aan de volle breedte van het voorhoofdsbeen van 

 een zeer kloeken haas. Voegt men er wederzijds anderhalf 

 duim, voor de breedte van de rozenstokken, bij, en denkt 

 men aan de elf duim hooge hoorns, hoe groot moet dan 

 wel de haas geweest zijn, waaraan dit gevaarte behoorde; 

 hoe zou -een dier met een hazenhals het hebben kunnen 

 torsenen. Doch wij laten de gehoornde hazen rusten. 



Er is niets dat belet aan te nemen, dat behalve hazen, 

 ook alle andere knaagdieren een buitengemeene ontwikke- 

 ling van de snijtanden kunnen aanbieden. Van daar dat 

 men nu en dan, in algemeene bewoordingen, door schrijvers 

 over deze groote en belangrijke familie melding vindt ge- 

 maakt van het sterk uitgroeijen van tanden, zonder opgave 

 van bijzondere waarnemingen. Ik zal hierbij niet stilstaan, 

 maar de stellige gevallen aanvoeren, die mij bekend zijn. 



Beginnen wij met de Konijnen, die ook om hunne dub- 

 belde snijtanden, teregt, naast de hazen staan. 



Van den Heer j. post, Apotheker alhier, ontving het 

 Akademisch Museum een krachtig ontwikkeld konijn, 

 van langöorig Belgisch ras. Volgens opgave bezweek het 

 dier, in 1855, aan eene kropziekte, maar was vroeger ge- 

 zond. Ik zag het eerst nadat het was opgezet. De snij- 

 tanden van de benedenkaak zijn iets korter dan gewoon- 

 lijk. Die van de bovenkaak zijn binnenwaarts gekromd: 

 zij hebben de gewone breedte, groef en glans, de toppen 

 zijn vrij vlak. Hunne lengte is, langs de buitenbogt ge- 

 meten, 16 m.m., terwijl zij bij een gewoon krachtig ko- 

 nijn naauwelijks 10 m.m. bedraagt. De achterste of kleine 

 snijtanden zijn eveneens duidelijk verlengd. In het opge- 

 zette voorwerp staan de boventanden scheef op de bene- 

 denste. Men wist mij niet te zeggen, of dit bij het le- 

 ven reeds zoo was. 



Eougeroux nam eene verlenging van de snijtanden bij 

 verscheidene konijnen waar, en toonde er eenige voorbeel- 



