( 213 ) 



het achterste gedeelte van de kies en zijn' weg vervolgende 

 naar dat gedeelte van zijn eigen tandkas, waarin zijn hol 

 einde besloten is. 



Ik betreur het zeer, dat van dit geval geene afbeelding 

 is gegeven en dat de beroemde Engelsche anatoom niet 

 in meer bijzonderheden treedt. Wij leeren den invloed 

 niet kennen, die de tanden van de bovenkaak mogen heb- 

 ben uitgeoefend. Wij blijven eigenlijk in het onzekere, of 

 de opgave van het doorboren van de kaauwspier en het 

 geheel verloop des tands berust op een ontleedkundig on- 

 derzoek van den verschen kop, dan of de voorstellingeene 

 redenering des schrijvers is, gevormd op de beschouwing 

 van den tand of wel van het geheele beenige hoofd. Men 

 kan, onder anderen, bezwaarlijk toestaan, dat het dier met 

 een kaauwspier, die langzamerhand, immers in evenredig- 

 heid van den dagelij kschen aanwas des tands, doorboord 

 werd, zóó lang spijs heeft kunnen nemen en voortleven, 

 als vereischt wordt om dien aanzienlijken groei te vol- 

 tooijen. De invloed van den bedoelden tand op de zachte 

 deelen moet stellig lang genoeg hebben geduurd, om eene 

 belangrijke stoornis in de functiëo na zich te slepen. Het 

 schijnt bijna onmogelijk, dat de dikke, stompe tand de 

 opgegevene rigting hebbe gevolgd. 



Bij foügeroux (t. a. p.) vinden wij nog, dat de jus- 

 sietj een Guineesch Biggetje (Cavia Cobaya) bezat, waar- 

 van de snijtanden zich zoo geweldig verlengden, dat hij 

 genoodzaakt was ze van tijd tot tijd af te vijlen, om het 

 nemen van spijs te bevorderen. Deed hij dit niet, dan 

 was het diertje verpligt om de kruiden, waarmee het zich 

 voedde, in de lucht op te heffen en behendiglijk weer te 

 vatten, zoodat zij in den mond kwamen, zonder behoorlijke 

 verkleining door de snijtanden. 



Pallas (t. a. p.) nam een Molmuis (Ellobius talpinus) 

 waar, wier onderste tanden door eenig toeval waren af- 



VERSL. EN MEDED AFD. NATÜURK. DEEL XVI. 15 



