. ( 214 ) 



gebroken, waardoor de bovenste sterk en sikkelvormig wa- 

 ren uitgegroeid. 



Het Eekhoorntje (Sciurus vulgaris) levert meer dan een 

 voorbeeld van verlenging der snijtanden op. In het Gro- 

 ninger Museum is een gewoon, doch wit voorwerp, waar- 

 van de bovenste snijtanden kort en stomp zijn. Die van 

 de benedenkaak daarentegen zijn langer, dan gewoonlijk. 

 De kwaal was nog weinig gevorderd. 



In een Berlijnsch Tijdschrift (Journal litteraire, 1775 

 Mai et Juin) wordt, volgens pallas, t. a. p., vermeld, dat 

 twee eekhoorntjes met weeke spijzen waren gevoed, waar- 

 door hunne tanden niet konden afslijten. Zij stierven ein- 

 delijk door het sterke, belemmerende aitgroeijen der knaag- 

 tanden. 



Wij leeren uit schreber, t. a. p., dat in het Natura- 

 liëu-Kabinet te Erlangen een eekhoorntje, in spiritus, be- 

 waard wordt, waarvan de tanden in vlakke bogen naast 

 elkander liggen en tot de lengte van bijna één duim uit- 

 steken, zoodat het diertje er geen gebruik van kon maken 

 bij het nemen van spijs. Het komt mij voor, dat hier 

 sprake is van de tanden der benedenkaak. Naar schre- 

 bers ondervinding krijgen niet alle eekhoorns, die met 

 zachte spijzen gevoed worden, te lange tanden. 



Het eekhoorntje, fig. 13 en 14 voorgesteld, is in het 

 Akademisch Museum te Utrecht, doch maakte vroeger deel 

 uit van de verzameling van den voortreffelijken t. d. schtj- 

 BaRT. Ik dank aan de goedheid van ons ijverig medelid, 

 Prof. harting, zoowel de teekening, als de volgende me- 

 dedeeling. De linker boventand is uitgegroeid en beschrijft 

 een cirkelboog, ter lengte van 30 m.m. De vorm is nor- 

 maal; de spits wel eenigzins wigvormig, doch door af- 

 schuring meer afgerond, dan gewoonlijk. De kleur is ge- 

 heel wit. De daar naast staande, normale tand heeft de 

 gewone oranjekleur. De onderkaak is zoo geplaatst, dat, 



