( »*I ) 



gewend eü eindigt, afgesleten, als rand van een oorspron- 

 kelijk knaagvlak. Het smalle achtervlak ü verliest zich 

 eveneens in evengenoemde knaag vlakte. Leggen wij de 

 kaak in hare gewone positie, dan is het grootste gedeelte, 

 dat in het oog valt, de binnenvlakte, hg. 12, k, terwijl 

 van de voorvlakte g zich een gedeelte en van de achter- 

 vlakte i slechts een rand zich vertoont. 



Dat deze toestand bij het leven van het dier zóó ge- 

 weest zij, als wij dien thans zien, blijkt uit het vastzitten 

 der tanden en uit nog aanwezige overblijfsels van ver- 

 droogde zachte deelen. De regter tand heeft, nabij den 

 top, het aanzien, als ware hij vroeger beleedigd geworden. 

 De kiezen van de benedenkaak zijn eenigzins onregelma- 

 tig geplaatst, hier en daar carieus en weinig afgesleten. 



Bij eene voor- en achterwaartsche beweging van de be- 

 nedenkaak kan geen eigenlijk knagen tot stand gekomen 

 zijn, maar wel eene wrijving van de buitenvlakte van 

 den regter boventand tegen een gedeelte van het voorvlak 

 van den benedensten tand der zelfde zijde. 



Ziedaar gevallen van buitengewoon uitgegroeide snij tan- 

 den, door anderen en door mij waargenomen. Ik veroor- 

 loof mij, de volgende opmerkingen over dit onderwerp 

 hierbij aan te bieden. 



Ik behoef hier slechts te herinneren, dat de snijtanden 

 van de knaagdieren behooren tot de groep met on beperk- 

 ten groei. De tandkiem leeft voort in het holle, bene- 

 denste gedeelte van den tand, zet aanhoudend nieuwe tand- 

 stofïe af, die het reeds bestaande gedeelte voor zich uit- 

 stuwt. Intusschen leert de waarneming, dat er zoogdieren 

 zijn, wier tanden al verder en verder buiten den mond uit- 

 komen, terwijl zij bij anderen, hoezeer ook steeds aangroei- 

 jende, binnen de gewone perken blijven. Het eerste ziet 

 men bij den Olifant, bij den Eenhoorn, bij verscheidene 

 zwijnsoorten ; het laatste bij de knagers. In het eerste ge- 



