( 254 ) 



Wat sedert lang bekend was, bevestigt zich dus ook 

 weder uit onze uitkomsten, nl. dat de Cycadeeé'n uiterst 

 langzaam in lengte toenemen. Ik vond voor 16 jaar een 

 verschil van 1 decim., d. i. dus eene lengte-aanwinst vau 

 6} milliin. per jaar. 



Dat ons exemplaar van E. AUensteinii in 1862 een 

 grooter aantal bladen droeg dan in 1846, en dat verder 

 die bladen langer en met meer foliola bezet waren, kan, 

 met het oog op den toegenomen ouderdom onzer plant, 

 geen bevreemding baren. Wel echter zou men, naar aan- 

 leiding van de sub 2 vermelde uitkomst, de vraag kunnen 

 opperen, of de stam der Cycadeeën met het toenemen dei- 

 jaren slanker of dunner wordt? Ik heb mij zelven die 

 vraag ook voorgelegd, en naar gegevens gezocht, welke mij 

 hare beantwoording mogelijk zouden kunnen maken. Mijne 

 pogingen waren echter vruchteloos. Eene enkele bijdrage 

 ter oplossing der vraag werd mij door het meten van een 

 anderen Cycadeeënstam uit onzen hortus gegeven, nl. dien 

 van Cycas inermis lour., waarvan de lengte en middellijn 

 in 1849 door den Hoogleeraar miquel werden te boek ge- 

 steld (Analecta bot. Ind., IL 29). 



Miquel dan vond voor dien stam (in 1849). 



Meters. 



eene lengte van 3J Par. voet = 1.1375 

 eene middellijn van 10 — dm. = 0.270 



en ik zelf (in 1863) 



eene lengte van 1 200 



eene middellijn van 0.255 



uit welke opgaven blijkt, dat die stam in den tijd van 

 14 jaar 0.0625 meters (d. i. pi. minus \\ millim. per 

 jaar) in lengte toe-, en 0.015 meters in middellijn afge- 



