( 255 ) 



nomen is. Zonder nu aan deze opgaven meer waarde toe 

 te kennen dan zij inderdaad verdienen, geloof ik toch, dat 

 daaruit ten minste kan worden afgeleid, dat de stam van 

 onzen Cycas inermis in 14 jaar tijds in dikte niet is toe- 

 genomen. Hetzelfde zou nu ook in 16 jaar voor onzen 

 E. Altensteinii het geval hebben kunnen zijn. Of echter 

 de uitslag mijner metingen bij C. inermis ons het recht 

 geeft aan te nemen, dat het voor de middellijn van E. 

 Altensteinii door de vriese opgegeven cijfer juist is, dit 

 zoude ik voorloopig ineenen te mogen betwijfelen ; het groot 

 verschil tusschen de door hem en mij gevonden waarden 

 doet het mij waarschijnlijk voorkomen, dat er in zijne 

 opgave eene fout is ingeslopen. 



Het verschil in lengte tusschen de in 1846 en 1862 

 door onze plant voortgebrachte kegels bedroeg 9 centim., 

 en wel, meer in 't bijzonder, 7 centim. voor den eigenlijk 

 gezegden kegel, en 2 centim. voor den steel. Verschil in 

 middellijn tusschen de vroegere en tegenwoordige kegels 

 werd niet opgemerkt. Met de forschheid der plant was 

 dus ook de lengte der kegels toegenomen, hoewel aan den 

 anderen kant niet mag worden voorbijgezien, dat onze 

 plant in 1862 slechts 2, in 1846 daarentegen 3 kegels 

 te voeden had. 



Het mannelijk exemplaar van E. Altensteinii, waarop de 

 hierboven meegedeelde bijzonderheden betrekking hebben, 

 werd door de vriese. wegens de rosse haren, waarmee 



r vooral de top des stams bedekt was, als eene verscheidenheid 

 der eigenlijke soort beschouwd (deze toch heeft een onbehaarden 

 stam), en daarom var. eriocephala geheeten. Tot op dit 

 oogenblik is de bedoelde bijzonderheid ons exemplaar btj- 



| gebleven, zoodat zij wel standvastig schijnt te zijn. 



De foliola, welke reeds in 1846 de aandacht trokken 

 door hun betrekkelijk gaven rand, en door de vriese be- 

 schreven werden als //foliola iutegerrima, in superiore 



