( 265 ) 



door de verhevenheden aan hare buikvlakte en aan haar 

 rand worden voorgesteld, en zoude, naar aanleiding van 

 onze aanmerking op de stelling, vermeld sub II, de na- 

 vel nimmer aan de buikvlakte kunnen gelegen zijn, en 

 er niets anders aan te nemen overblijven, dan dat deze 

 plaats van aanhechting der navelstreng door de kleine ver- 

 hevenheid aan den rand zou worden vertegenwoordigd. 



Nu echter is het aan geen twijfel onderworpen, dat de 

 zaden van Str. Nux vomica geene raphe bezitten. Ik heb 

 mij daarvan door middel van het mikroskoop overtuigd. 

 In eene raphe vindt men immer spiraalvaten, en deze 

 organen nu worden in de verheven lijn aan de oppervlakte 

 der braaknoten niet alleen gemist, maar daarenboven bleek 

 het mij, dat die lijn uit niets anders dan eene dichte opeen- 

 hooping van haren bestaat, geheel overeenkomend met die, welke 

 het zijdeachtige overtreksel van genoemde zaden helpen vormen, 

 en dat zelfs de zaadhuid niets ter harer vorming bijdraagt. 



Gaan wij nu van dit feit uit, dat nl, eene raphe bij 

 de braaknoten niet aanwezig is, dan bestaat er geene en- 

 kele reden om de juistheid der opgaven van eenige der be- 

 roemdste systematici (blume, lindley, endlicher) — onder 

 welken er althans één voorkomt, van wien men weet, dat 

 hij de vruchten van sommige Strychnossoorten in loco onder- 

 zocht — die de zaden van Str. Nux vomica amphitroop 

 noemen, m. a. w. hun navel in het midden der buik- 

 vlakte zoeken, in twijfel te trekken. 



Ik houd mij dan ook overtuigd, dat men mij, na het 

 hier boven meegedeelde, wel zal willen toegeven, dat de 

 beschrijving der braaknoten, zoo als die gegeven werd door 

 schleiden, berg (zoowel in zijne Waarenkunde als in 

 zijne Dars/ellung) en pereira onnaauwkeurig is, en dat 

 wij ons aan die der zoo even genoemde systematici behoo- 

 ren te houden. 



Dat de kleine verhevenheid aan den rand der zaden van 



