( 266 ) 



Strychnos aan blume niet ontgaan was, blijkt ons uit 

 zijne beschrijving in de Rumphia, alwaar wij lezen: ,/ Se- 



mina ventre hilo superficiali et margine cicatri- 



cula stomatis parumper prominente notata", en verder (on- 

 der Strychnos ligustrind) : ,/ Semina in latere convexo 



ventrali hilo superficiali, in dorsali depressione centrali, 

 et in margine angusto attenuato papilla minuta embryotega 

 notata". Inderdaad schijnt die uitpuiling niet anders dan 

 de gezwollen rand van het exostomium te zijn. 



Ten slotte nog een enkel woord over de haren, waaraan 

 de braaknoten haar glans en hare gladheid verschuldigd, 

 en die met hunne toppen naar buiten, en niet naar binnen 

 gekeerd zijn, zoo als zulks door enkele pharmacologen werd 

 aangegeven. 



De zaadhuid der braaknoten bestaat uit twee werkelijk 

 van elkander verschillende lagen, eene uit- en inwendige. 

 De eerste, die verreweg het belangrijkst heeten mag, is 

 zaamgestelcl uit lange, aan haar voet min of meer kolfvor- 

 mig gezwollen cellen, die van ter zijde oppervlakkig met 

 elkander zamenhangen, eene liggende houding hebben, en 

 dus dicht tegen de inwendige laag aangedrukt zijn. Het 

 onderzoek dier cellen wordt gemakkelijk gemaakt door de 

 braaknoten eerst in water te doen week en, en daarna dunne 

 doorsneden der zaadhuid onder het mikroskoop met bijtende 

 potassa of zwavelzuur te behandelen. Hierbij zwellen die 

 cellen aanzienlijk op, en wordt het terstond duidelijk, dat 

 zij gedeeltelijk tot de net- en gedeeltelijk tot de spiraal- 

 cellen behooren, m. a. w. dat de secundaire lagen zich 

 aan de binnenzijde van haar kolfvormig gezwollen voet in 

 de gedaante van een net, en hooger op, in het smallere 

 gedeelte, in den vorm van 6-8 of meer, van ter zijde 

 naauw aaneensluitende banden hebben afgezet. Deze ban- 

 den loopen in bijna loodrechte richting naar boven, en kee- 

 ren aidaar óf om, als wanneer zij, zoo te zeggen, hun weg 



