( 267 ) 



in tegenovergestelde rigting vervolgen, óf vloeijen daar in- 

 een tot eene soort van schild, dat zich als een homogeen 

 plaatje voordoet. Op enkele plaatsen zijn die banden ge- 

 spleten of ook wel vertakt en door d warsarmen met elkan- 

 der verbonden. Alle banden zijn plat, tamelijk dik, ho- 

 mogeen, en vullen het cilindervormig gedeelte der cellen 

 bijna geheel. Tusschen de normaal gevormde cellen vindt 

 men er ook, die blijkbaar op een lager standpunt van 

 ontwikkeling bleven staan; deze hebben eene onregelmatige 

 of mutsvormige gedaante en behooren tot de netcellen. 



Het zijn nu de hierboven beschreven normaal ontwik- 

 kelde cellen, die men gewoon is met den naam van haren 

 te bestempelen. In de 2 e uitgave zijner Waarenhunde 

 (1857 p. 441) beging berg de fout om de banden, welke 

 in elke dier cellen voorkomen, als haren te beschouwen, 

 natuurlijk ten gevolge daarvan, dat hij den primairen cel- 

 wand, binnen welken die banden besloten zijn, over 't 

 hoofd zag. Reeds in mijne Aanteekeningen op de Phartn. 

 Neerl. maakte ik op deze fout opmerkzaam, en in de 3 e 

 uitgave derzelfde Waarenhinde wordt zij dan ook niet 

 meer aangetroffen. 



Er is echter nog een punt, waarin ik het niet met 

 berg eens ben, nl. in zijne opvatting van het verband, 

 waarin de hier boven beschreven haarvormige cellen tot 

 de dieper gelegen laag der zaadhuid staan. Berg doet 

 het voorkomen alsof die haarvormige cellen eenvoudig uit- 

 gerekte cellen dier diepere laag zijn, terwijl ik het er voor 

 houd, dat zij te zamen een zelfstandig overtreksel vormen, 

 dat met de dieper gelegen laag niets te maken heeft. Ik 

 steun hierbij vooral op de waarneming, dat de cellen, 

 welke onder de zoogenoemde haren voorkomen, en in 5-6 

 boven elkaar geplaatste reeksen eene strook vormen van 

 -j-J-g- — y-jy millim. dikte, geene de minste overeenkomst 

 met die haren aanbieden, integendeel, in elk opzicht — zoo- 



