( 270 ) 



Nog eene andere, door meijen medegedeelde en op de 

 groefjes van Pleur othallis * betrekking hebbende, bijzonder- 

 heid werd door schleiden in een gewijzigd licht gesteld. 

 Inderdaad vond laatstgenoemde, dat die groefjes niet bij 

 voorkeur aan de boven : en slechts in zeer geringen getale 

 aan de ondervlakte der bladen van Pleurothallis verspreid 

 staan, maar bf aan beide oppervlakten even talrijk zijn, 

 of wel, aan de ondervlakte in grooter hoeveelheid voorko- 

 men dan aan de bovenvlakte. 



Eindelijk wees schleiden er op, hoe meijen twee be- 

 langrijke bijzonderheden in zijne beschrijving van de groef- 

 jes van Pleurothallis over 't hoofd had gezien, nl. 1°. dat 

 de opperhnidscellen, waardoor die groefjes 't naast omge- 

 ven worden, op eene bijzondere wijze gerangschikt zijn, en 

 2°. dat de parenchymcellen, welke den voet der trechter- 

 vormige indrukselen — onmiddellijk onder de opperhuid — 

 omringen, van alle andere, tot dat parenchym behoo- 

 rende, afwijken, doordien zij, op de plaats harer ver- 

 eeniging met de cellen dier groefjes, netvormig gestippeld 

 zijn. 



Eene verklaring van den waren aard der bedoelde indruk- 

 selen werd door schleiden noch in wiegmanns Archiv, 

 noch in zijne Beitrage, die zes jaar later (d. i. in 1843) 

 het licht zagen, gegeven, hetgeen echter niet te verwon- 

 deren was, daar die verklaring alleen uit de ontwikkelings- 

 geschiedenis dier groefjes kon worden afgeleid, en voor- 

 werpen tot zoodanig onderzoek den Schrijver ontbraken. 

 Op grond echter van hetgeen hem vroeger bij de bladen 

 van sommige Nymphaeaceeën, bij Acrostichum alcicorne en 

 Peperomia Peresciaefolia voorgekomen was, uitte schleiden 

 het vermoeden, dat de groefjes van Pleurothallis te beschou- 

 wen zouden zijn als plaatsen, waarin vroeger een haar zoude 

 zijn verborgen geweest. 



