( 273 ) 



te maken, of het kanaal open is en dus aan de lucht vrijen 

 toegang tot het binnenste des blads verleent. Om hierover 

 te beslissen zijn vertikale doorsneden noodig. 



Zulk eene vertikale doorsnede nu ziet men in de Figu- 

 ren 1 en 6. In gene ontdekt men bij a. het vliezige ge- 

 kleurde lichaampje, hetwelk het bovenst gedeelte der groef- 

 jes meestal aanvult en het licht onderschept; terwijl Pig. 

 6 ons 't geval voorstelt, waarin dat lichaampje verloren 

 ging, en alleen datgene overbleef, wat in het lagere ge- 

 deelte van het groefje vervat was. Het is uit deze Fig. 

 6, die ons eene doorsnede door 'i midden van een groefje 

 voorstelt, duidelijk, dat er uit dit laatste nergens eene ope- 

 ning naar het binnenste des blads voert; integendeel, dat er, 

 even onder de oppervlakte der opperhuid, een schot voor- 

 komt, — ook door schleiden opgemerkt, en door hem vlies 

 geheeten — hetwelk dat groefje afsluit, en dus alle overeen- 

 komst tusschen haar en een huidmondje doet vervallen. 



Tot hiertoe komt hetgeen ik waarnam in hoofdzaak met 

 de beschrijving van schleiden overeen. De vraag echter, 

 welke de aard is van dat schot of vlies, en als hoedanig 

 men dit te beschouwen hebbe, blijft mij nog ter beant- 

 woording over. Schleiden heeft die vraag niet opgelost, 

 niettegenstaande men geenszins jonge bladen noodig heeft 

 om tot die oplossing te geraken en oude daartoe zelfs be- 

 ter kunnen dienen. Wel zegt de S., dat de ruimte onder 

 het vlies met ondoorschijnende stoffen gevuld was, en het 

 onderzoek daardoor werd bernoeijelijkt; maar een paar re- 

 gels later vermeldt hij zelf, dat die stoffen zich door aethe- 

 rische oliën en andere oplossingsmiddelen lieten verwijde- 

 ren; en hieruit mag men dus gerustelijk afleiden, dat de 

 beantwoording der gestelde vraag wel had kunnen gege- 

 ven worden, maar — door welke omstandigheid dan 

 ook — werd verzuimd. Ook de door schleiden gegeven 



