( 274 ) 



teekening van de loodrechte doorsnede van een groefje van 

 PI. ruscifolia (zie onze Fig. 7) is niet in staat om de on- 

 derwerpelijke zaak op te helderen, en is, zoo als mij dan pok 

 gebleken is, onjuist. 



Uit mijne eigen waarnemingen nu is het mij gebleken, 

 dat het door schleiden met den naam van //vlies" be- 

 stempelde schot niets anders is dan de bnvenwand eener 

 cel, en niet, zoo als des genoemden Schrijvers teekening het 

 aangeeft, een strookje van de cuticula; verder, dat die cel 

 de grootste ruimte van het groefje vult ; van ter zijde niet 

 met de haar omgevende opperhuidscelleu organisch vereenigd 

 is, maar vrij staat; eindelijk, dat zij alleen aan haar voet 

 met die opperhuidscellen ten naauwste zamenhangt (Fig. 

 1, 2, 6 x). Hoe jonger het blad was, dat ik onderzocht, 

 des te dunner was ook de wand dier cel. Daarenboven 

 vond ik de laatste bij oude bladen ledig — nooit met ondoor- 

 schijnende stoffen gevuld — bij jonge daarentegen altijd 

 van een vloeibaren ongekleurden inhoud voorzien. 



Uit het hierboven meegedeelde, en beter nog uit mijne 

 teekeningen (Fig. 1, 2, 6) kan dus het besluit getrokken 

 worden, dat de bedoelde, aanvankelijk dun-, doch later dik- 

 wandige, cel niets anders is dan eene opperhuidscel; maar 

 eene cel, die, bij wijze van een haar, sterk in de lengte 

 uitgegroeid is, en daardoor boven de naast aangelegene op- 

 perhuidscellen uitsteekt. 



Kiest men nu voor zijn onderzoek jonge in plaats van 

 oude bladen, dan blijkt het (Fig. 2 en 3 c), dat op de 

 hierboven beschrevene nog eene andere cel rust; maar eene 

 kogelronde, dunwandige, met een lichtgeel vocht gevulde 

 en slechts tijdelijk aanwezige. Om haar bijzonder voorko- 

 men en haar inhoud, zou men die ronde cel // klier" kun- 

 nen noemen, en zoo zou dan de blijvende en later dik- 

 wandige cel als de steel of de steuncel dier klier kunnen 



