( 275 ) 



worden aangemerkt. Ook uit deze bijzonderheid blijkt op 

 nieuw, dat meijen's denkbeelden aangaande de groetjes van 

 Pleur ot hallis onjuist waren. 



Is nu de kogelronde topcel gebersten of ineengeschrom- 

 peld, en donkerder, bruinachtig van kleur geworden, zoo 

 als zulks bij volwassen bladen doorgaans wordt aangetroffen 

 (Fig. 1 a), dan doet zich het geval voor, dat het geheele 

 groefje met een vreemd lichaam gevuld schijnt en het van 

 onder komend licht zoodanig onderschept wordt, dat een 

 verder onderzoek van dieper gelegen deelen onmogelijk 

 wordt. Dat schleiden dit vreemde lichaam voor den in- 

 houd der steuncel (zijne holte onder het afsluitend </ vlies") 

 gehouden heeft, komt mij waarschijnlijk voor. 



Ofschoon nu het voortbrengen van haren of gesteelde 

 klieren door de opperhuid volstrekt niet tot de zeldzaam- 

 lieden, integendeel, tot de zeer algemeene verschijnselen in 

 het plantenrijk behoort, zoo is het toch aan den anderen 

 kant niet te ontkennen, dat daarmede bij Pleurothallis bij- 

 zonderheden gepaard gaan, die elders slechts schaars wor- 

 den aangetroffen. Deze bijzonderheden bestaan daarin, dat 

 de drie of vier cirkels van opperhuidscellen, die de ge- 

 steelde klier het naast omgeven, niet met de overige — 

 verder afgelegene — zoo als zulks gewoonlijk het geval 

 pleegt te zijn, in hetzelfde vlak liggen, maar eene soort 

 van kom vormen, uit welker midden de steel der klier op- 

 rijst; en verder, dat de cellen, welke den diepst gelegen 

 cirkel zamenstellen, en soms ook nog dien van den naar 

 boven daarop volgenden of nog hooger voorkomenden, veel 

 kleiner dan al de overigen en daarbij sterk verdikt van wand 

 en duidelijk gestippeld zijn. Deze beide bijzonderheden heb- 

 ben ten gevolge, dat eene doorsnede, evenwijdig aan de 

 opperhuid op de hoogte van de plaats, waar de basis der 

 klierdragende cel tusschen de opperhuidscellen ingesloten is, 



