( 276 ) 



een voorkomen heeft als in onze Fig. 5, waar p ons dieper 

 gelegen cellen van het bladparenchyin, z. de dikwandige 

 gestippelde opperhuidscellen van den diepst gelegen cirkel, 

 en x den doorgesneden voet van den kliersteel voorstelt. 



Vergelijkt men nu mijne teekeningen (Fig. 1, 2 en 6) 

 met die van schleiden (Fig. 7), dan is het duidelijk, dat 

 het verschil tusschen beiden daarin bestaat : 



1°. dat bij S. het schot van het trechtervormig groefje 

 (c) zich voordoet als een strookje cuticula; bij mij daaren- 

 tegen als de bovenwand eener cel. 



2°. dat bij S. de ruimte onder het schot geen eigen 

 wand heeft; terwijl zij zich in mijne teekening voordoet 

 als het lumen eener op zich zelve staande cel, die door 

 de opperhuidscellen ingesloten is, ja, wat meer zegt, tot de 

 opperhuidscellen zelven behoort, zoo als door hare inplan- 

 ting wordt aangetoond. 



Ook ten opzichte van de parenchymcellen (Fig. 1 en 5 p.), 

 welke onder de opperhuid gelegen zijn, wijken beide tee- 

 keningen van elkander af, waarbij men echter in het oog 

 houde, dat schleiden's teekening ons de vertikale door- 

 snede der onder-, en de mijne die der bovenvlakte van een 

 blad voorstelt. Men vindt nL onder de opperhuid der 

 ondervlakte zeer duidelijke spiraal-, en onder die der bo- 

 venvlakte niet anders dan gestippelde cellen, en hiervan 

 is dan ook het gevolg, dat het kontrast tusschen dat ge- 

 deelte (Fig. 7, d) van den wand der parenchymcellen, 

 't welk onmiddellijk met de dikwandige opperhuidscellen 

 van het groefje in aanraking, en het andere (e), dat daar- 

 van onafhankelijk is, veel sterker is bij de parenchym- 

 cellen der onder- dan bij die der bovenvlakte. Het be- 

 doelde kontrast werd door schleiden opgemerkt in een 

 tijd, toen men de algemeenheid van het verschijnsel, waarbij 

 de onderdeelen van den celwand van eene en dezelfde cel 



