( 14 ) 



dat de coëfficiënten der hoeken e m in dezelfde mate toe- 

 nemen. 



Zijn de einden A en A n (Fig. 2) van den bovenrand 

 ten gevolde van hunne verbinding met de einden van den 

 onderrand, behoorlijk in horizontale rigting ondersteand te- 

 gen de zijdelingsche werking der normale krachten q, dan 

 kan men de beide aaneengekoppelde bovenranden beschou- 

 wen als eenen horizontalen tralieligger aan beide einden ge- 

 steund en in de punten a,. a x . .a\ t a' 2 . . enz. aangedaan 

 door evenwijdige krachten g|v«9irfb enz> loodregt p de 

 zijde A A n . Daarbij komt dan het gewigt der deelen niet 

 in aanmerking; ook zijn de krachten q niet standvastig 

 zoo als bij vertikale liggers, maar afhankelijk van de grootte 

 der horizontale doorbuiging. 



De koppeling tusschen de beide bovenranden A A„, A' A' n 

 biedt tegenstand aan de uitbuiging en tracht die ran- 

 den in hunnen oorspronkelijken stand terug te brengen. 

 Die tegenstand wordt grooter naarmate de uitrekking of 

 verkorting of algemeen de vormverandering der koppeling 

 toeneemt ; zoo lang die vormveranderingen zeer klein blij- 

 ven, zullen zij, bijv. in eenigen regthoek A m A! m _i, j, evenre- 

 dig blijven aan den tegenstand dier koppeling, en zal deze 

 dus toenemen evenredig met de grootte der doorbuiging. 

 Hetzelfde zal plaats hebben met de normale krachten q 

 door de door buiging ontstaande, zoo lang de hoeken e zeer 

 klein blijven. Is dus voor zekere kleine zijdelingsche uit- 

 buiging de wederstand der koppeling in evenwigt met de 

 normale kracht q door die buiging ontstaan, dan blijft dit 

 evenwigt bestaan, al wordt de uitbuiging, mits zekere gren- 

 zen niet te boven gaande, grooter of kleiner. De eens uit- 

 gebogen rand zal dan, al werken de krachten die oorspron- 

 kelijk door buiging voortbragten, niet meer, uit zich zelf 

 niet tot den oorspronkelijken stand terug keeren, maar den 

 eens verkregenen stand behouden ; doch de rand zal zijnen 



