( 16 ) 



altijd eenige doorbuiging doen ontstaan, omdat de kop- 

 peling eerst dan tegenstand biedt wanneer er eenige vorm- 

 verandering heeft plaats gegrepen. 



Zullen de randen hunne oorspronkelijke rigting herne- 

 men bij het ophouden van de uitwendige krachten, dan 

 moet in elk punt L mi k m + 1 enz. de tegenstand der kop- 

 peling de werking der normale krachten overtreffen. Ten 

 einde nu te beoordeelen of voor eene bepaalde zijdelingsche 

 uitbuiging van twee evenwijdig aan elkander gekoppelde 

 vertikale liggers de daardoor ontstane terugwerking of we- 

 derstand der koppelstaven, de normale krachten i; } al dan 

 niet kan overwinnen, zal men na te gaan hebben welke lengte- 

 verandering de koppelstaven bij eene bepaalde uitbuiging 

 ondergaan. 



Gesteld eenige regthoek a m a m + i van Fig. 2 wordt in 

 Fig. 3 door A BCD voorgesteld en ten gevolge der zij- 

 delingsche uitbuiging in een paralellogram A' B' C' D' ver- 

 anderd, waarbij de zijden hare lengte behouden, doch waar- 

 bij de hoek DAB verandert in D' A' B' = p, dan is de 

 afwijking of hoek a' i' B' = A p tusschen dien hoek en 

 den regten hoek DAB als eene zeer kleine aangroeijing te 

 beschouwen, waarvan de hoogere magten tegen de lagere 

 mogen verwaarloosd worden. Is nu A B = a, A D = 6, 

 A C — d en de aangroeijing van A C of A' C' — A C = A d, 

 dan is volgens bekende regels 



ah 



Ad « -- A* (2). 



d 



De hoek A y is die van de zijde A' B' met de oorspron- 

 kelijke rigting dier zijde; als men dus in Fig. 2 de zijden 

 fl»i <* m + 1 enz. als oneindig klein aanneemt, is hij gelijk 

 aan den hoek der raaklijn in A m met de oorspronkelijke 

 rigting A A ra van den ligger. Deze hoek is altijd grooter 

 dan de hoek e m tusschen de twee achtereenvolgende zijden 



