( ** ) 



tot daar waar de drukking in de randen het grootst is; 

 welk punt, zoo als bekend is, den ligger in twee deelen 

 verdeelt, zoodanig dat de belasting op elk deel gelijk 

 wordt aan de drukking op het aangrenzend steunpunt. 

 Geeft namelijk de totale belasting van eenen ligger A B 

 (Fig. 7) in A eene drukking Q,, dan is ook de terug- 

 werking van het steunpunt gelijk aan die kracht en ge- 

 rigt van beneden naar boven; is nu het punt P zoodanig 1 

 gekozen, dat de belasting langs A P, hebbende zijn aan- 

 grijpingspunt in D, gelijk is aan Q,, dan is het moment 

 der krachten van A tot P ten opzigte van het punt P 

 (AD = c zijnde) Q, x — (x — c)Q, = cQj. Voor een 

 punt p zeer nabij P, zijnde Vp = &x, komt er, behalve 

 de krachten Q , in A en D, nog eene kracht A P langs 

 P/>, die men vereenigd mag aannemen in het midden van 

 A x of van Vp. Het moment der krachten ten opzigte 

 van het punt p is dus Q 2 (x + A #) — Q t (# -f- A# 

 — o) — § A # AP = öQj — J A # AP. Voor eene 

 negatieve aangroeijing Vp' = — A #> wordt ook de aan- 

 groeijiug AP negatief en heeft men dus voor het moment 

 der krachten langs Ap' ten opzigte van p' eveneens 

 c 'Qi — i A x AP; in. beide gevallen minder dan cQ,, 

 het punt P geeft dus een maximum, en aldaar zal dan 

 ook de drukking in den bovenrand en dus ook de span- 

 ning in de koppelstaven het grootst wezen. Terwijl dan 

 in den vertikalen ligger de schuine traliestaven nabij de 

 einden de grootste spanning of drukking ondergaan, heeft 

 het omgekeerde plaats bij de horizontale koppeling ; altijd 

 in de hier aangenomene onderstelling van eene doorbuiging 

 bij afwisseling naar de tegengestelde zijden in de punten 

 A, A , , A 2 enz., waarbij de werking der normale of uit- 

 buigende krachten het grootst is. 



De grootte der dwarsdoorsnede J m van eene schuine 

 koppelstaaf, die aan de spanning T m kan wederstaan, is 



