( 25 ) 



om bij de hier aangenomene doorbuiging in evenwigt te 

 blijven met de normale krachten die ten gevolge der uit- 

 buiging ontstaan; doch daarbij zou de doorgebogen rand 

 zijnen oorspronkelijken vorm niet hernemen, daartoe moet 

 de koppelstaaf eenige meerdere sterkte hebben. Het kan 

 daarenboven gebeuren, dat de uitwendige krachten, waar- 

 door de uitbuiging ontstaat, eenigen tijd blijven werken 

 en dat alzoo de koppelstaven ook deze krachten moeten 

 wederstaan. 



De zijdelingsche uitbuiging bij liggers van spoorweg- 

 bruggen ontstaat hoofdzakelijk bij het overtrekken van wa- 

 gentreinen: die treinen worden eigenlijk niet voortbewogen 

 door eene bewegende kracht, gelegen in het vertikale vlak 

 gaande door de as van het spoor, in welk vlak men kan 

 aannemen dat het zwaartepunt van den te bewegenen last 

 is gelegen; maar de beweging heeft plaats door de werking 

 der stoomspanniug op de krukarmen der drijfraderen van 

 den stoom wagen ter zijde van dit vlak geplaatst. Beurte- 

 lings werken de krukarmen ter weerszijde van dit centrale 

 vlak op het voortbewegen van den last, en terwijl de eene 

 arm met zijn vol vermogen werkt, staat de andere in het 

 zoogenoemde doode punt en oefent geen werking op de 

 beweging uit; bij het overbrengen van de stoomkracht op 

 den last ontstaat er dus een koppel van krachten, dat den 

 stoomwagen beurtelings regts en links van het spoor tracht 

 te bewegen. Het moment van dit koppel is bij eene re- 

 gelmatige beweging gelijk aan het product uit de kracht 

 waarmede de last of de wagentrein bewogen wordt met de 

 halve spoorwijdte, omdat men zeer nabij den afstand tus- 

 schen de krukarmen ter weerszijde van den stoomwagen 

 gelijk aan de spoorwijdte kan stellen. Dit koppel veran- 

 dert gedurende de beweging van rigting en tracht alzoo 

 den wagentrein eene slingerende beweging te geven, die 

 rlcor den wederstand der spoorstaven wordt belet. Deze 



