( 53 ) 



.Wanneer er op Java niet de minste teekenen van di- 

 lüviale gronden te vinden waren, zou men moeten aanne- 

 men, dat het eiland, gedurende dit geheele, langdurige tijd- 

 perk, onder de zee bedolven is geweest, en eerst later 

 daaruit is opgerezen ; zoodat er dan geen andere dan eene 

 moeijelijk te onderkennen diluviale zeevorming, en, voor 

 het overige, alleen alluviaal-neptunische en alluviaal-vulka- 

 nische gronden op de tertiaire gronden en oudvulkanische 

 trachyten, zouden kunnen liggen. Nu er echter wel eenige 

 aanwijzing van diluviale verschijnselen gegeven schijnt te 

 zijn, wordt het waarschijnlijk, dat er meer gebrek ^ bestaat 

 aan waarnemingen dan aan verschijnselen. Op die enkele 

 aanwijzingen wenschte ik hier opmerkzaam te maken, in de 

 hoop dat zulks misschien aanleiding zoude kunnen geven tot 

 naauw keuriger onderzoek. 



Alvorens daartoe over te gaan, zij 't mij vergund een 

 kort overzigt te geven van hetgene wij thans kennen ten 

 aanzien der geologische zamenstelling van Java, volgens 

 hetgene ik heb aangetroffen in de geschriften van jung- 

 huhn, in de verslagen der ingenieurs van het mijnwezen 

 in Oost-Indië, en in hetgene door HOCHSTErrER, von richt- 

 hofen en anderen gezegd is. De geologie van onze kolo- 

 niën is, geloof ik, niet zoo bij een ieder bekend, dan dat, 

 zonder dit overzigt, algemeen goed begrepen zoude worden 

 wat ik over het diluvium wenschte mede te deelen. 



Gronden ouder dan de tertiaire vindt men op Java niet, 

 tenzij de meening van von richthofen juist is, dat de geel - 

 graauwe zandsteen met kwartskei tj es, die voorkomt in de 

 Kawah Tji Widai, eenen. aan den voet van den Patoea, 

 in de Preanger-Regentschappen, liggenden krater, tot eene 

 oudere vorming behoort, die onder de tertiaire gronden 

 ligt en misschien secundair of primair kan zijn. Zeker is 

 het dat zulk een zandsteen nergens anders op Java voor- 

 komt, en dat zijn uiterlijk meer aan een secundair dan aan 



