( 55 ) 



waarts vindt men eene langzaam uit de zee oprijzende, 

 omstreeks vijf uren gaans breede, onafgebroken oploopende 

 strook tertiaire gronden, die, tegenover de vulkanenrei, met 

 eenen steilen wand, van tot zeshonderd el hoogte, afbreekt. 



De tertiaire gronden van Java zijn in zee of .aan de 

 monden van voorwereldlijke stroomen bezonken. Noch van 

 deze stroomen noch van de gebergten, uit wier afslijtsel 

 deze gronden bestaan, is een spoor meer voorhanden. Het 

 zijn hoofdzakelijk trachyt-duifsteenen, trachyt-puinsteenen 

 en trachyt-poddingsteenen , die veelvuldig den vorm aanne- 

 men van fijnkorrelige zandsteenen, van leemsteenen en van 

 mergels. Deze zandsteenen zijn dikwijls, nu eens door de 

 aanraking met vulkanische gesteenten, dan weder door den 

 invloed van kiezelzuur-houdende wateren, in kwartsgesteen- 

 ten veranderd. Kalklagen, hoogst waarschijnlijk voormalige 

 koraalbanken, komen daarenboven veelvuldig voor. 



De kalken en de duifsteenen leveren versteeningen, van 

 zee- en brakwater-dieren, in menigte op, evenmin als er bruin- 

 kolen met afdrukken van landplanten ontbreken, en evenwel 

 is men er nog niet in geslaagd om, door eene naauwkeu- 

 rige vergelijkende studie dier versteeningen, vast te stellen 

 tot welke groep of groepen, uit het tertiaire tijdvak, de 

 gronden van Java behooren. Voor eocenisch meent göp- 

 pert de bruinkolen te moeten houden. Hetgene men voor 

 eocenische nummulieten heeft aangezien, beschouwt von 

 bjchthofen als miocenische orbitulieten, terwijl men op 

 Java daarenboven vele schelpen als miocenisch heeft ge- 

 meend te kunnen bestemmen. Daarentegen is ook geens- 

 zins het gevoelen te verwerpen, dat het meerendeel der 

 weekdieren jongpliocenisch is. 



Over het algemeen schijnt men bij deze gronden te moe- 

 ten onderscheiden eene oudste afdeeling zonder zeeschel 

 pen, en bruinkoollagen bevattende, die tusschen kwartsrijke, 

 niet kalkhoudende zandsteenen en leiachtige leemsteenen 



