( 222 ) 



z/De laatste redenering laten wij als geheel vaag en on- 

 bewezen ter zijde; de eerste heeft ten minsten een goedeü 

 zin. Aan die redenering ligt ten grondslag de volgende 

 hypothese: dat er plaats heeft chemische verbinding met 

 contractie, en dat de verbinding die zich gevormd heeft, 

 zonder verdere contractie wordt opgelost, in hetgeen er van 

 een der beide vloeistoffen overblijft!' 



v I v' 

 ii Is dat waar, dan zal de verhouding — - — juist een 



r 



maximum zijn voor het mengsel in verhouding der che- 

 mische verbinding." 



1/ Het is gemakkelijk de waarheid dier hypothese te toet- 

 sen. Want is zij waar, dan zal ook het verschijnsel der con- 

 tracties een bepaalden gang moeten volgen. Dan zal, in- 

 dien men aan eene constante hoeveelheid van de eene vloei- 

 stof telkens nieuwe hoeveelheden van de tweede toevoegt, 

 het volumen dat verdwijnt aan die toevoeging evenredig 

 moeten zijn, totdat het een zeker bedrag bereikt, en daarna 

 zal het niet meer worden gewijzigd. Ons onderzoek leerde 

 dat het verschijnsel dien gang niet volgt, evenmin bij het 

 azijnzuur als bij de alcohol en het zwavelzuur." 



//In de verhandeling zijn nog onderzocht drie seriën zout- 

 oplossingen van verschillende sterkten, die wij bij onze 

 proeven over de indices van refractie gebruikt hadden, en 

 die zich door een sterker contractie deden kennen. 11 



,/In overeenstemming met de andere mengsels gaven ook 

 deze, dus in het geheel negen verschillende seriën meng- 

 sels, de volgende wet voor het verschijnsel der contractie: 



Wanneer aan een constante hoeveelheid vloeistof aanhou- 

 dend nieuwe constante hoeveelheden van een tweede vloeistof 

 worden toegevoegd, volgt telkens contractie, maar eene con- 

 tractie die verreweg het krachtigst is voor de eerste bijvoeging 

 en die aanhoudend zwakker en zwakker wordt? 



