( 239 ) 



ware het geweest de typen zelve uit te drukken op dezelfde 

 wijze als men de hydriciteit der radikalen, naar het voor- 

 beeld van odling, aanduidt, namelijk door vertikale (of 

 horizontale) streepjes. — Volgens het voorgaande zullen de 

 allereenvoudigste geïsoleerd bestaande stoffen, zoowel enkel- 

 voudige als zamengestelde, worden voorgesteld door de formule 

 H. IL, dat is zij zullen worden beschouwd als eene vereeni- 

 ging van twee monohydiïsche radikalen. En wat is nu deze 

 formule anders dan de typus waterstof van gerhardt? 



Dezelfde ervaring, namelijk dat «11e stoffen een even 

 aantal hydriciteiten tot som hebben, brengt er ons toe om 

 dezulke *die een dihydrisch radikaal bevatten, te brengen 

 onder de algemeene formule H 2 . H 2 . Wil men nu aan- 

 duiden dat er een dihydrisch radikaal in is, dan moet men 

 eene der H 2 door een ander teeken van eene dubbelde 

 waarde vervangen. Kiest men ten dien einde het teeken -O 

 der zuurstof, dat als dihydrisch radikaal daartoe bruikbaar 

 is, dan verkrijgt men de voorstelling H 2 . -0-, dat is den 

 typus water. 



Op dezelfde wijze kan men den oorspronkelijk en typus 

 H 3 . H 3 door H 3 .N voorstellen, omdat een atoom stik- 

 stof N een trihydrisch radikaal is. — Men verkrijgt alzoo 

 den typus ammonia van gerhardt. 



Maar, terwijl deze scheikundige zich tot die drie hoofd- 

 typen bepaalde, heeft het later onderzoek geleerd, dat er 

 nog hoogere typen bestaan,, b. v. H 4 .H 4 en H 5 .H 5 en 

 H 6 .H 6 enz., in welke dan de helft der hydriciteiten door 

 een tetrahydrisch of pentahydrisch of hexahydrisch radikaal 

 vervangen kan worden. Ik zeg : vervangen kan wordenden niet : 

 moet worden, omdat de vervanging ook door meer radika- 

 len, mits één of meer polyhydrische, te gelijk kan plaats 

 hebben. Alles wel beschouwd, zou eene meer algemeene wijze 

 van benoemen der typen de voorkeur verdienen boven die 

 door gerhardt voorgesteld. 



Indien men den typus waterstof den eersten noemde, den 



