( 25* ) 



onderlinge betrekkingen kan waarnemen, indien men de 

 ricrtins slechts verandert in welke men ze in den cubns 

 of in het parallelopipedum beschouwt, b. v. in de rigting 

 AI, in welke het verschil der termen 1 atoom -6 is, of 

 in de rigting D K, die voor twee opeenvolgende termen 

 een verschil van 1 atoom -O- geeft. 



Tegen de hierboven uiteengezette rangschikking der or- 

 ganische radikalen zal men misschien als bedenking aan- 

 voeren, dat men eigentlijk de bestaande of bestaanbare 

 stoffen te klassificeren heeft en niet de min of meer hy- 

 pothetische radikalen, die deel dier stoffen uitmaken, en 

 verder dat in eene en dezelfde stof door de scheikundigen 

 verschillende radikalen aangenomen worden naar gelang 

 die stof zich op verschillende wijze vormt of ontleedt, zoo- 

 dat men dan in het onzekere blijft bij welk dier radika- 

 len de stof behoort gebragt te worden. — De gegrond- 

 heid der laatste bedenking moet toegegeven worden; het 

 is waar, dat men bij de Massificatie eene keus moet doen 

 ten opzigte van het radikaal onder hetwelk men eene be- 

 paalde stof zal indeelen; die keus zal natuurlijk bepaald 

 worden door het aantal en de belangrijkheid der reactiën, 

 die door een aangenomen radikaal het best voorgesteld 

 worden. Maar hetzij men radikalen aanneemt of niet, de- 

 zelfde moeijelijkheid voor de klassificatie der stoffen blijft 

 bestaan, want neemt men b.v. het aantal atomen koolstof 

 tot grondslag der klassificatie aan, zoo als b.v. gmelin ge- 

 daan heeft, of kiest men het meerdere of mindere zuurstof- 

 gehalte tot punt van vergelijking, ook in beide deze ge- 

 vallen rukt men soms stoffen van elkaar d$e in andere op- 

 zigten eene groote overeenkomst bezitten. — In werkelijk- 

 heid is de tegenwerping tegen elke mogelijke klassifikatie 

 gerigt; zij is dus hier niet meer geldig dan bij elk ander 

 beginsel. 



Wat de eerste tegenwerping betreft, dat namelijk de stoffen 



