( 259 ) 



Zoo b.v. nemen wij den overgang waar van trihydrische 

 radikalen der formule •Gnlbn—i in monohydrische van de- 

 zelfde formule én ook omgekeerd, met name glyceryl en 

 allyl. 



Zoo kan een telrahydrisch radikaal -G n H2 n— 2 ook di- 

 hydrisch zijn, b.v. acetyleen. Zoo komt -6 10 H 8 , dat vol- 

 gens de eerste wet een hydriciteit gelijk aan veertien zou 

 moeten bezitten, óf als dihydrisch ó{ als tetrahydrisch ra- 

 dikaal voor. 



Het hexahydrische -0 6 H s zou door verlies van een atoom 

 H een heptahydrisok -G 6 H 5 moeten leveren, terwijl dit 

 laatste slechts monohydrisch is. In al de reeksen -& n H2 n— l, 

 Q n H2 n— 3, -O n H2 «-5, -On H2 n-7, -On H2 »— 9 enz. zijn een 

 aantal radikalen te vinden, die monohydrisch zijn, en bij 

 welke dus eene verspringing van hydriciteit heeft plaats 

 gehad. 



Deze weinige voorbeelden, die met vele vermeerderd kun- 

 nen worden, mogen genoegzaam gerekend worden om als 

 aanduidingen te dienen. 



Eén bevestiging der wet zie ik vooral in hetgeen men 

 bij de enkelvoudige radikalen waarneemt. Die der stik- 

 stofgroep namelijk N, P, As, Sb, Bi komen dan eens als 

 trihydrische, dan weder, vooral in verbinding met electro- 

 negative stoffen, als pentahydrische radikalen voor. IJzer 

 vertoont zich soms als dihydrisch, soms als hexahydrisch ra- 

 dikaal. Tin en lood treden op als dihydrisch of tetra- 

 hydrisch en zoo zijn er meer. Meestal bedraagt de veran- 

 deringswaarde der hydriciteit twee of een veelvoud van 

 twee. Maar dit onderwerp, dat ik hier slechts ter loops 

 bijhaal, zou eene afzonderlijke behandeling vereischen, waarbij 

 dan tevens het mogelijk verband tusschen hydriciteit en 

 allotropische toestanden ter sprake zou kunnen komen. 



Eindelijk, al is het ten overvloede, breng ik nog in her- 

 innering, dat alleen die organische radikalen in geïsoleer* 



